درمان با پلاسمای غنی از پلاکت (Platelet-rich plasma) یا همان پیآرپی، به عنوان یکی از پیشگامان پزشکی بازسازی (Regenerative Medicine)، در سالهای اخیر توجه بسیاری را در حوزههای ارتوپدی، زیبایی و طب ورزشی به خود جلب کرده است. این روش که بر پایه استفاده از فاکتورهای رشد موجود در خون خودِ بیمار استوار است، نویدبخش ترمیمی طبیعی و کمعارضه است.
با این حال، بسیاری از بیماران پس از نخستین تجربه تزریق، با واقعیتی غیرمنتظره روبرو میشوند: افزایش درد، تورم و سفتی (Stiffness) در ناحیه درمان. این پدیده که اغلب باعث نگرانی و حتی پشیمانی موقت بیمار میشود، در واقع بخشی از یک فرآیند بیولوژیک پیچیده است که مرز میان تخریب بافتی و بازسازی را تعیین میکند. درک این موضوع که چرا بدن به فاکتورهای رشد با واکنش التهابی پاسخ میدهد، کلید اصلی پذیرش این درمان و مدیریت انتظارات بیماران است. در این مقاله، ما فراتر از تعریفهای رایج، به واکاوی مکانیسمهای مولکولی، تاریخچه تکامل این فرآورده و علل فیزیولوژیک دردهای پس از تزریق میپردازیم تا تصویری شفاف از این مسیر ترمیمی ترسیم کنیم.
۱- تاریخچه تکامل PRP؛ از اتاق عمل قلب تا کلینیکهای زیبایی
استفاده از پلاکتها برای اهداف درمانی، ریشه در دهه ۱۹۷۰ میلادی دارد، اما نه به شکلی که امروز میشناسیم. در ابتدا، هماتولوژیستها از اصطلاح پیآرپی برای توصیف فرآوردهای خونی استفاده میکردند که برای درمان بیماران مبتلا به کمبود پلاکت (Thrombocytopenia) به کار میرفت. نقطه عطف واقعی در دهه ۱۹۸۰ رخ داد، زمانی که جراحان فک و صورت و جراحان قلب شروع به استفاده از اتولوگوس پلاکت (Autologous Platelet) به عنوان «چسب بیولوژیک» برای تسریع در بهبود زخمها و جوش خوردن استخوانها کردند. در آن دوران، پیآرپی به دلیل خاصیت هموستاتیک (Hemostatic) و توانایی در کاهش نیاز به انتقال خون خارجی مورد تحسین قرار گرفت.
با گذشت زمان و شناسایی فاکتورهای رشد ترشح شده از گرانولهای آلفای پلاکت، کاربرد این فرآورده به حوزههای نرمتر نظیر تاندونها، غضروفها و در نهایت جوانسازی پوست گسترش یافت. امروزه، پیآرپی از یک ابزار کمکی در جراحیهای سنگین به یک روش درمانی مستقل و غیرتهاجمی تبدیل شده است که با استفاده از سانتریفیوژهای دقیق، غلظت پلاکتها را به ۵ تا ۸ برابر خون محیطی میرساند.
۲- مکانیسم مولکولی اثر؛ وقتی پلاکتها فرماندهی ترمیم را بر عهده میگیرند
پلاکتها بسیار فراتر از ابزارهای لختهسازی خون هستند؛ آنها را میتوان کیسههای حاوی پیامهای شیمیایی دانست. هنگامی که پیآرپی به بافت آسیبدیده تزریق میشود، پلاکتها فعال شده و محتویات گرانولهای آلفای خود را آزاد میکنند. این محتویات شامل فاکتورهای رشد حیاتی نظیر PDGF، TGF-beta و VEGF است. این فاکتورها از طریق اتصال به گیرندههای سطح سلولهای آسیبدیده، آبشاری از رویدادها را آغاز میکنند که منجر به تکثیر سلولی (Proliferation)، رگزایی (Angiogenesis) و سنتز کلاژن میشود. در واقع، پیآرپی با ارسال سیگنالهای اضطراری، سلولهای بنیادی بومی را به محل آسیب فرا میخواند. این فرآیند برخلاف داروهای ضدالتهاب سنتی که واکنش بدن را سرکوب میکنند، بر پایه تحریک هوشمندانه سیستم ایمنی استوار است. به همین دلیل، اولین مرحله از این بازسازی، ایجاد یک التهاب کنترل شده است که پیشنیاز اصلی برای نوسازی بافت محسوب میشود.
“
یک نکته کنجکاویبرانگیز:
آیا میدانستید که پلاکتها هیچ هستهای ندارند اما حاوی RNA پیامرسان هستند؟ این بدان معناست که آنها میتوانند در پاسخ به محیط بافت آسیبدیده، تولید پروتئینهای خود را تغییر دهند و دقیقاً همان فاکتور رشدی را آزاد کنند که بافت در آن لحظه به آن نیاز دارد.
۳- معمای درد و التهاب پس از تزریق؛ چرا حال بیمار بدتر میشود؟
افزایش درد و سفتی در ۴۸ تا ۷۲ ساعت اولیه پس از تزریق پیآرپی، شایعترین شکایت بیماران است. مکانیسم احتمالی این پدیده به «فاز التهابی حاد» باز میگردد. هنگامی که حجم بالایی از پلاکتهای فعال شده و فاکتورهای رشد به یک فضای محدود (مانند مفصل زانو یا تاندون) تزریق میشوند، آزادسازی ناگهانی سیتوکینهای پیشالتهابی باعث تحریک اعصاب حسی و افزایش نفوذپذیری عروق میگردد. این واکنش منجر به تجمع مایع (ادِم) و فشار مکانیکی بر بافتهای اطراف میشود. علاوه بر این، بسیاری از کیتهای پیآرپی حاوی مقادیری از گلبولهای سفید (Leukocytes) هستند. لکوسیتها اگرچه در برخی موارد مفیدند، اما میتوانند با آزاد کردن آنزیمهای پروتئولیتیک، واکنش التهابی را تشدید کرده و باعث درد بیشتری شوند. پزشکان معتقدند این درد، نشانهای از “بیدار شدن” سیستم ترمیمی بدن است؛ در واقع شما در حال تجربه کردن یک صدمه مصنوعی هستید تا بدن را وادار به بازسازی واقعی کنید.
۴- نقش اسیدیته و غلظت در تجربه دردناک بیمار
عامل دیگری که در ایجاد درد پس از تزریق پیآرپی نقش دارد، pH فرآورده نهایی است. در فرآیند تهیه پیآرپی، اغلب از ضدانعقادهایی مانند سدیم سیترات (Sodium Citrate) استفاده میشود که ماهیتی اسیدی دارند. تزریق یک ماده اسیدی به بافتی که خود به دلیل آسیبدیدگی دچار التهاب است، میتواند باعث تحریک شدید شیمیایی گیرندههای درد (Nociceptors) شود. همچنین، غلظت پلاکتها نیز یک شمشیر دو لبه است؛ غلظتهای بسیار بالا (بیش از ۱۰ برابر خون نرمال) ممکن است اثر مهاری بر رشد سلولها داشته باشند و پاسخ التهابی را به شکلی غیرسازنده تشدید کنند. در متدهای نوین، برخی پزشکان با افزودن بافرهای خنثیکننده یا استفاده از تکنیکهای سانتریفیوژ دو مرحلهای برای حذف گلبولهای قرمز و لکوسیتها (Leukocyte-poor PRP)، تلاش میکنند تا بدون کاهش کارایی درمانی، از شدت این واکنشهای دردناک بکاهند.
۵- مهندسی استحصال؛ از رگگیری تا غلیظسازی پلاکتها
فرآیند تولید پیآرپی یک عملیات دقیق هماتولوژیک است که با گرفتن ۱۰ تا ۶۰ میلیلیتر خون از ورید بازویی بیمار آغاز میشود. خون جمعآوریشده در لولههای مخصوص حاوی ماده ضدانعقاد (Anticoagulant) قرار میگیرد تا از لخته شدن زودهنگام پلاکتها جلوگیری شود. مرحله کلیدی، استفاده از سانتریفیوژ (Centrifugation) است که با بهرهگیری از نیروی گریز از مرکز، اجزای خون را بر اساس چگالی آنها جدا میکند. در مرحله اول، گلبولهای قرمز که سنگینتر هستند در ته لوله قرار میگیرند و پلاسما در بالا میماند. در مرحله دوم (در سیستمهای دو مرحلهای)، پلاسما مجدداً سانتریفیوژ میشود تا پلاکتها در حجم اندکی از پلاسما رسوب کرده و غلیظ شوند. کیفیت محصول نهایی به شدت به دورِ سانتریفیوژ (RPM) و مدت زمان آن بستگی دارد. اگر سرعت بیش از حد باشد، پلاکتها دچار آسیب فیزیکی شده و پیش از تزریق، فاکتورهای رشد خود را از دست میدهند؛ و اگر سرعت کم باشد، غلظت لازم برای تحریک بازسازی بافت حاصل نخواهد شد.
۶- انواع کیتهای PRP؛ تفاوت در غلظت و خلوص
همه پیآرپیها یکسان نیستند. بازار پزشکی امروز شاهد تنوع گستردهای از کیتهای استحصال است که به دو دسته کلی «سیستمهای باز» و «سیستمهای بسته» تقسیم میشوند. سیستمهای بسته به دلیل عدم تماس خون با هوای محیط، خطر آلودگی میکروبی را به حداقل میرسانند. تفاوت اصلی کیتها در میزان حذف گلبولهای سفید (White Blood Cells) است. مطالعات نشان میدهند که پیآرپی حاوی لکوسیت (LR-PRP) ممکن است برای درمان عفونتها یا برخی زخمهای مزمن مفید باشد، اما برای تزریق داخل مفصلی (بهویژه در آرتروز زانو)، پیآرپی بدون لکوسیت (LP-PRP) ترجیح داده میشود؛ زیرا لکوسیتها میتوانند با آزاد کردن سیتوکینهای مخرب، التهاب و درد مفصل را تشدید کنند. انتخاب کیت مناسب توسط پزشک، بر اساس نوع بافت هدف و هدف درمانی، اولین قدم در مسیر موفقیت درمان است.
“
خوب است بدانید:
استفاده از کیتهای لولهای ساده آزمایشگاهی به جای کیتهای تخصصی پیآرپی، میتواند غلظت پلاکت را تنها به ۱.۵ برابر برساند که عملاً فاقد ارزش درمانی در بازسازی بافتهای سخت نظیر تاندون است.
۷- پروتکلهای تزریق و اهمیت راهنمایی تصویری
نحوه ورود فرآورده به بدن به اندازه کیفیت آن اهمیت دارد. تزریق پیآرپی باید در شرایط کاملاً استریل انجام شود. در سالهای اخیر، استفاده از سونوگرافی (Ultrasound Guidance) برای هدایت سوزن به یک استاندارد طلایی تبدیل شده است. تزریق «کور» یا بدون راهنما در بافتهای ظریفی مثل تاندون آشیل یا فاشیا کف پا، نه تنها ممکن است باعث شود دارو در نقطه اشتباه رها شود، بلکه ریسک آسیب به اعصاب محیطی و تشدید درد را بالا میبرد. پزشک باید لایه دقیق آسیبدیده را شناسایی کرده و پیآرپی را دقیقاً در محل پارگیهای میکروسکوپی تزریق کند. همچنین، حجم تزریق نیز نباید از ظرفیت بافت فراتر رود؛ تزریق حجم زیادی از مایع در یک فضای بسته مانند کپسول مفصلی، فشار هیدرواستاتیک را بالا برده و منجر به دردهای انفجاری بلافاصله پس از درمان میشود.
۸- مدیریت درد؛ استراتژیهای قبل و بعد از عمل
برای کاهش واکنشهای دردناک بدون مختل کردن روند درمان، آمادگی بیمار از چند روز قبل آغاز میشود. یکی از مهمترین نکات، قطع مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ژلوفن، آسپرین و ناپروکسن حداقل یک هفته قبل و دو هفته بعد از تزریق است. این داروها با مهار فعالیت پلاکتها، عملاً درمان پیآرپی را بیاثر میکنند. برای مدیریت درد پس از تزریق، استفاده از کمپرس گرم (نه سرد، زیرا سرما باعث انقباض عروق و کاهش دسترسی فاکتورهای رشد میشود) و استراحت نسبی توصیه میشود. در برخی موارد، پزشکان از بلوکهای عصبی موقت با استفاده از لیدوکائین در اطراف ناحیه تزریق استفاده میکنند تا بیمار ساعات اولیه را با آرامش بیشتری سپری کند. آگاهی بیمار از این موضوع که درد روزهای اول، بخشی از فرآیند «جوش خوردن بیولوژیک» است، از اضطراب وی میکاهد.
۹- میزان کارایی PRP در ترازوی نقد علمی
کارایی پیآرپی در مطالعات بالینی (Clinical Trials) طیفی از نتایج درخشان تا اثرات متوسط را نشان میدهد. بیشترین موفقیت این روش در درمان آسیبهای تاندونی مزمن، بهویژه «آرنج تنیسبازان» (Lateral Epicondylitis) و التهاب تاندون آشیل گزارش شده است؛ جایی که نرخ بهبود به بیش از ۷۰ درصد میرسد. در مورد آرتروز زانو (Osteoarthritis)، پیآرپی در مراحل ابتدایی و متوسط (گرید ۱ تا ۳) بسیار موثرتر از تزریق ژل یا کورتون عمل کرده و میتواند درد را برای ۶ تا ۱۲ ماه به شکل معناداری کاهش دهد. با این حال، در موارد تخریب کامل غضروف، انتظارات باید واقعبینانه باشد؛ پیآرپی نمیتواند یک مفصل کاملاً تخریب شده را دوباره بسازد، اما قادر است محیط بیوشیمیایی مفصل را از حالت التهابی به حالت ترمیمی تغییر دهد. نکته کلیدی در کارایی، «پاسخدهنده بودن» (Responsiveness) بدن بیمار است؛ فاکتورهایی نظیر سن، وضعیت تغذیه و سطح فعالیت بدنی مستقیماً بر کیفیت پلاکتها و در نتیجه نتیجه نهایی تاثیر میگذارند.
۱۰- اندیکاسیونها؛ چه کسانی بهترین کاندیدای PRP هستند؟
اندیکاسیونهای (Indications) یا موارد مصرف پیآرپی بسیار گسترده است، اما در ارتوپدی و طب ورزشی، تمرکز بر بافتهایی است که خونرسانی ضعیفی دارند. از آنجا که تاندونها و رباطها به طور طبیعی دیر ترمیم میشوند، تزریق مستقیم فاکتورهای رشد در این نواحی معجزه میکند. موارد اصلی عبارتند از:
-
- -آسیبهای روتاتور کاف (Rotator Cuff) در شانه
-
- -التهاب فاشیا کف پا (Plantar Fasciitis)
-
- -آرتروز مفصلی در مراحل اولیه و متوسط
-
- -آسیبهای رباطی نیمهکامل (مانند رباط جانبی زانو)
-
- -جوانسازی پوست و درمان ریزش مو (آلوپسی آندروژنیک)
-تسریع در جوش خوردن استخوانهای بلند پس از شکستگیهای پیچیده
“
شاید نشنیده باشید:
پژوهشهای نوین نشان میدهند که تزریق پیآرپی در دیسکهای بینمهرهای کمر برای درمان کمردردهای دیسکوژنیک، نرخ موفقیتی معادل روشهای جراحی تهاجمی داشته است، مشروط بر اینکه بیمار در مرحله فتق کامل دیسک نباشد.
۱۱- کنترااندیکاسیونها؛ خط قرمزهای تزریق PRP
با وجود اینکه پیآرپی از خون خود بیمار تهیه میشود و خطر حساسیت ندارد، اما برای همه مناسب نیست. کنترااندیکاسیونهای (Contraindications) مطلق شامل سرطانهای فعال (بهویژه بدخیمیهای خونی نظیر لوکمی)، عفونتهای سیستمیک و اختلالات پلاکتی (مانند ترومبوسیتوپنی شدید) است. همچنین، افرادی که دچار نقص ایمنی فعال هستند یا از بیماریهای خودایمنی شدید رنج میبرند، ممکن است به جای ترمیم، دچار واکنشهای التهابی غیرقابل کنترل شوند. از نظر ایمنی، مصرف داروهای ضدانعقاد قوی مانند وارفارین یک کنترااندیکاسیون نسبی است، زیرا خطر ایجاد هماتوم (تجمع خون) وسیع در محل تزریق را افزایش میدهد. پزشک باید پیش از درمان، تاریخچه دارویی بیمار را به دقت بررسی کند تا از تداخلات احتمالی جلوگیری شود.
۱۲- فرآوردههای مشابه؛ از اوزون تا انقلاب اگزوزومها
در دنیای طب بازساختی، پیآرپی تنها بازیگر میدان نیست. فرآوردههای مشابهی نظیر «اوزونتراپی» برای تسکین درد و کاهش التهاب استفاده میشوند، اما اوزون برخلاف پیآرپی، فاقد فاکتورهای رشد برای بازسازی بافتی است. رقیب جدیتر، «سلولهای بنیادی» (Stem Cells) استخراج شده از مغز استخوان یا بافت چربی است که قدرت بازسازی بالاتری دارند اما استخراج آنها تهاجمیتر و گرانتر است. اما جدیدترین و هیجانانگیزترین عضو این خانواده، اگزوزومها (Exosomes) هستند. اگزوزومها کیسههای میکروسکوپی حاوی پیامهای ژنتیکی و پروتئینی هستند که مستقیماً از سلولهای بنیادی ترشح میشوند. برتری اگزوزوم بر پیآرپی در این است که فاقد سلول یا بقایای خونی است، بنابراین خطر التهاب و درد پس از تزریق به شدت کاهش یافته و قدرت پیامرسانی آن برای ترمیم بافت، دهها برابر موثرتر از پلاکتهای معمولی ارزیابی میشود.
نتیجهگیری؛ تعادل میان التهاب سازنده و بازسازی بافتی
درمان با پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)، نه یک معجزه آنی، بلکه یک سرمایهگذاری بیولوژیک بر توانمندیهای خودِ بدن است. افزایش درد و التهاب در روزهای نخست، برخلاف تصور بسیاری از بیماران، نشانهای از شکست درمان نیست؛ بلکه گویای فعال شدن آبشارهای ترمیمی و پاسخ هوشمندانه سیستم ایمنی به فاکتورهای رشد است. موفقیت در این روش مستلزم انتخاب صحیح بیمار، استفاده از کیتهای استاندارد با غلظت بهینه و صبر برای طی شدن دورههای نوسازی بافتی است. اگرچه تکنولوژیهای نوین نظیر اگزوزومها در حال گشودن افقهای جدیدی هستند، اما پیآرپی به دلیل در دسترس بودن، هزینه مناسب و ماهیت اتولوگ (خودی) همچنان به عنوان یکی از ایمنترین و موثرترین گزینهها در پزشکی بازساختی باقی میماند. درک پارادوکس درد، کلید عبور از فاز التهابی و رسیدن به مرحله ثبات و بهبود عملکردی است.
سوالات متداول (Smart FAQ)
۱. آیا درد شدید پس از تزریق پیآرپی نشاندهنده آسیب به عصب است؟
درد در ۴۸ ساعت اول معمولاً ناشی از فشار هیدرواستاتیک و پاسخ التهابی به فاکتورهای رشد است و ربطی به آسیب عصبی ندارد. آسیب عصب علائم متفاوتی مانند سوزش برقآسا یا بیحسی در مسیر اندام دارد که بسیار نادر است. اگر درد با قرمزی شدید و تب همراه نباشد، بخشی از روند طبیعی ترمیم محسوب میشود.
۲. چرا نباید بلافاصله پس از تزریق از کیسه یخ استفاده کرد؟
هدف از تزریق پیآرپی ایجاد یک التهاب کنترل شده برای تحریک بازسازی است و یخ با منقبض کردن عروق، این فرآیند حیاتی را سرکوب میکند. انقباض عروق باعث کاهش دسترسی سلولهای ترمیمی به محل تزریق و غیرفعال شدن زودرس فاکتورهای رشد میگردد. در صورت نیاز به تسکین، استفاده از کمپرس گرم ملایم پس از ۴۸ ساعت برای بهبود جریان خون توصیه میشود.
۳. آیا پیآرپی میتواند باعث ایجاد تومور یا سرطان در محل تزریق شود؟
تاکنون هیچ مطالعه علمی نشان نداده است که فاکتورهای رشد پلاکت باعث ایجاد جهش ژنتیکی یا بدخیمی شوند. فاکتورهای رشد موجود در پیآرپی بر روی گیرندههای غشایی عمل کرده و فقط فرآیند تکثیر سلولهای طبیعی را سرعت میبخشند. برخلاف عوامل سرطانزا، این پروتئینها وارد هسته سلول نشده و تغییری در ساختار DNA ایجاد نمیکنند.
۴. چه مدت پس از تزریق میتوان به فعالیتهای ورزشی سنگین بازگشت؟
بازگشت به ورزش باید تدریجی باشد؛ معمولاً دو هفته استراحت نسبی و سپس شروع فیزیوتراپی بازساختی توصیه میشود. از آنجا که بافت جدید کلاژن تا هفته ششم هنوز به استحکام نهایی نرسیده است، فشار ناگهانی میتواند باعث پارگی مجدد شود. طبق استانداردهای نوین ۲۰۲۶، اوج استحکام بافت ترمیمی معمولاً بین ماه سوم تا ششم پس از تزریق حاصل میگردد.
۵. آیا سن بیمار تاثیری در کیفیت پیآرپی تولید شده دارد؟
بله، با افزایش سن غلظت برخی فاکتورهای رشد کلیدی و قدرت تکثیری سلولهای بنیادی کاهش مییابد اما پلاکتها همچنان کارکرد اصلی خود را حفظ میکنند. مطالعات نشان میدهند سبک زندگی، خواب کافی و عدم مصرف دخانیات در هفته قبل از رگگیری، کیفیت پلاسمای غنی از پلاکت را حتی در افراد مسن بهینه میکند. در سنین بسیار بالا، گاهی ترکیب پیآرپی با درمانهای مکملی نظیر اگزوزوم برای جبران کاهش توان ترمیمی پیشنهاد میشود.
۶. تزریق پیآرپی زیر هدایت سونوگرافی چه مزیتی نسبت به روش سنتی دارد؟
سونوگرافی به پزشک اجازه میدهد تا لایههای میکروسکوپی آسیب (مانند پارگیهای ظریف درون تاندون) را به صورت زنده مشاهده کرده و دارو را دقیقاً در کانون ضایعه رها کند. تزریقهای کور (Blind) نرخ خطایی بین ۲۵ تا ۴۰ درصد دارند که میتواند منجر به تزریق در بافت سالم یا فضای چربی و کاهش اثر درمانی شود. این دقت بالا، ریسک التهاب بافتهای غیرهدف و دردهای جانبی را به حداقل میرساند.
۷. آیا امکان انتقال بیماریهای واگیردار از طریق تزریق پیآرپی وجود دارد؟
از آنجا که این فرآورده کاملاً «اتولوگ» (از خود بیمار به خود بیمار) است، خطر انتقال بیماریهایی مانند هپاتیت یا HIV منتفی است. خطر تنها زمانی وجود دارد که شرایط استریل در زمان سانتریفیوژ یا تزریق رعایت نشود که با استفاده از کیتهای بسته (Closed System) این احتمال تقریباً به صفر میرسد. پیآرپی ایمنترین درمان بیولوژیک از نظر واکنشهای ایمنی و انتقال آلودگی محسوب میشود.
۸. چرا برخی افراد به درمان پیآرپی پاسخ نمیدهند؟
عدم پاسخدهی معمولاً به دلیل پایین بودن غلظت پلاکت در فرآورده نهایی، تشخیص اشتباه منشأ درد یا وجود بیماریهای زمینهای کنترل نشده مانند دیابت است. همچنین مصرف داروهای مسکن ضدالتهابی در روزهای نزدیک به تزریق میتواند فعالیت پلاکتها را خنثی کند. برای این افراد، ارزیابی مجدد پروتکل سانتریفیوژ و یا استفاده از روشهای قویتر بازساختی توصیه میشود.
۹. نقش تعداد جلسات تزریق در موفقیت نهایی چیست؟
در بسیاری از پروتکلهای درمانی، یک جلسه تزریق کافی نیست و برای ایجاد اثر تجمعی (Cumulative Effect)، انجام ۲ تا ۳ جلسه به فاصله ۴ هفته توصیه میشود. هر جلسه تزریق مرحله جدیدی از بازسازی کلاژن را تحریک کرده و تراکم بافت ترمیمی را افزایش میدهد. مطالعات بالینی نشان میدهند که پایداری نتایج در روشهای چند مرحلهای به مراتب بیشتر از تکتزریق است.
۱۰. آیا پیآرپی میتواند جایگزین قطعی جراحی تعویض مفصل شود؟
در مراحل نهایی آرتروز (گرید ۴) که غضروف کاملاً از بین رفته است، پیآرپی نمیتواند جایگزین جراحی شود اما میتواند درد را کاهش داده و زمان جراحی را به تعویق بیندازد. در مراحل اولیه و متوسط، پیآرپی با اصلاح محیط بیولوژیک مفصل، یک جایگزین عالی و غیرتهاجمی برای جراحی است. تصمیمگیری نهایی باید بر اساس امآرآی و معاینات دقیق بالینی انجام شود.
۱۱. تفاوت پیآرپی خون محیطی با پیآرپی مغز استخوان در چیست؟
پیآرپی تهیه شده از مغز استخوان (BMAC) علاوه بر پلاکت، حاوی غلظت بالایی از سلولهای بنیادی مزانشیمی است که قدرت بازسازی بسیار بیشتری دارد. پیآرپی معمولی عمدتاً حاوی فاکتورهای رشد است و برای بافتهای نرم مناسبتر است؛ در حالی که BMAC برای ضایعات استخوانی و آرتروزهای شدیدتر پیشنهاد میشود. البته استخراج از مغز استخوان فرآیندی تهاجمیتر و نیازمند تجهیزات اتاق عمل است.
۱۲. آیا غلظت بالای گلبول سفید در پیآرپی خوب است یا بد؟
این موضوع بستگی به بافت هدف دارد؛ برای زخمهای مزمن و عفونی وجود گلبول سفید (LR-PRP) مفید است، اما برای داخل مفصل زانو، گلبولهای سفید میتوانند باعث تخریب غضروف شوند. پروتکلهای نوین بر استفاده از پیآرپی بدون لکوسیت (LP-PRP) برای مفاصل تاکید دارند تا درد و التهاب پس از تزریق به حداقل برسد. تشخیص این تفاوت فنی بر عهده پزشک متخصص بازساختی است.
۱۳. آیا پیآرپی بر روی پارگیهای کامل تاندون موثر است؟
خیر، در پارگیهای کامل که دو لبه تاندون از هم فاصله گرفتهاند، فاکتورهای رشد نمیتوانند پل ارتباطی ایجاد کنند و جراحی تنها راه حل است. پیآرپی بهترین اثر را در پارگیهای جزئی (Partial Tears) یا التهابهای مزمن (Tendinosis) دارد که ساختار کلی بافت هنوز حفظ شده است. در این موارد، پیآرپی با تقویت لبههای آسیبدیده، مانع از تبدیل شدن پارگی جزئی به کامل میشود.
۱۴. چرا نتایج پیآرپی در افراد مختلف تا این حد متفاوت است؟
تفاوت در نتایج ناشی از متغیرهای متعددی نظیر کیفیت کیت مصرفی، غلظت پلاکت نهایی، دقت تزریق تحت راهنما و ژنتیک فردی است. همچنین فرآیند توانبخشی و فیزیوتراپی بعد از تزریق، نقش ۵۰ درصدی در موفقیت درمان دارد که اغلب توسط بیماران نادیده گرفته میشود. یک پروتکل استاندارد شامل تزریق دقیق و تمرینات اصلاحی، ضامن دستیابی به بهترین نتیجه ممکن است.
تجربیات خود از درمان پیآرپی را با ما به اشتراک بگذارید
آیا شما هم پس از تزریق پیآرپی دچار درد و تورم شدید شدهاید؟ این علائم چه مدت طول کشید و نتیجه نهایی درمان برای شما چگونه بود؟ تجربیات، سوالات و نگرانیهای خود را در بخش دیدگاهها بنویسید تا متخصصان و سایر کاربران از دانش تجربی شما بهرهمند شوند.
دکتر علیرضا مجیدی
پزشک، نویسنده و بنیانگذار وبلاگ «بازیگرها»
دکتر علیرضا مجیدی، نویسنده و بنیانگذار وبلاگ «بازیگرها».
بیش از دو دهه در زمینه سلامت، پزشکی، روانشناسی و جنبههای فرهنگی و اجتماعی آنها مینویسد و تلاش میکند دانش را ساده اما دقیق منتقل کند.
پزشکی دانشی پویا و همواره در حال تغییر است؛ بنابراین، محتوای این نوشته جایگزین ویزیت یا تشخیص پزشک نیست.