مدیر عامل سابق سونی این “مصاحبه” را بزرگترین اشتباه حرفه ای خود خواند. او می گوید اوباما پس از حمله سایبری از او پرسید: “به چه فکر می کردی؟”
ساخت فیلم مصاحبه در سال 2014 با بازی ست روگن و جیمز فرانکو منجر به یک حمله سایبری شد که فیلمنامه های محرمانه و اطلاعات شخصی را فاش کرد.
به گزارش صبحگاهی به نقل از همشهری، مایکل لینتون، مدیرعامل سابق شرکت سونی پیکچرز انترتینمنت، حالا با حسرت عمیق به فیلم «مصاحبه» نگاه می کند. او در گزیدهای از خاطرات جدید خود، از اشتباه تا معنا: مالک گذشتهی خود، پس متعلق به شما نیست، که اخیراً در وال استریت ژورنال منتشر شده است، توضیح میدهد که چراغ سبز دادن به مصاحبه – یک کمدی سیاه با بازی روگن و فرانکو درباره نقشه ترور رهبر کره شمالی، کیم جونگ اون – «بزرگترین اشتباه حرفهای سونی» بود.
لینتن می نویسد که در 17 نوامبر 2014 توسط رئیس IT به او اطلاع داده شد که 70 درصد سرورهای سونی به طور جبران ناپذیر آسیب دیده اند. هکرها ایمیل های سرقت شده حاوی اسکریپت های محرمانه و اطلاعات شخصی را منتشر کردند. افبیآی وارد ماجرا شد و شواهد حاکی از آن بود که کره شمالی به احتمال زیاد پشت این حمله بوده تا از انتشار فیلم جلوگیری کند.
پیش از اکران در ۲۵ دسامبر، این فیلم پس از تهدید گروههای هکری که تماشاگران سینما را در معرض خطر قرار میدهند، از سینماهای بزرگ ایالات متحده خارج شد.
به گفته لینتن، هشت ماه پس از آغاز تحقیقات، FBI به این نتیجه رسید که کره شمالی در پشت این حمله سایبری بوده است. عواقب این ماجرا به رابطه استودیو با چهره های برجسته صنعت فیلم از جمله ویل اسمیت، آدام سندلر و آنجلینا جولی آسیب زد. حتی باراک اوباما، رئیسجمهور سابق آمریکا با لینتن تماس گرفت و به او گفت: “وقتی کشتن رهبر یک کشور خارجی متخاصم را محور داستان قرار دادی، به چه فکر میکردی؟ بدیهی است که این یک اشتباه بود.”
لینتن اکنون اعتراف می کند که بزرگترین اشتباه او این بود که “تصمیم گرفت خیلی عجولانه به یک پروژه چراغ سبز نشان دهد.” او اعتراف می کند که انگیزه اش از موافقت با ساخت فیلم در وهله اول از «میل به تعلق» و اهمیت دادن به «نظر دیگران» بوده است.
او می نویسد: «فقط برای یک لحظه می خواستم به جمع فیلمسازان جسور که آثار خرابکارانه می سازند بپیوندم. برای یک لحظه میخواستم در کنار بازیگران باشم – به عنوان یک برابر. من از بازی در نقش بزرگسال مسئول، از ایستادن بیرون از مهمانی و تماشا کردن در حالی که ریسک میکردم خسته شده بودم.»
او می افزاید: “خود دوران راهنمایی من کنترل را به دست گرفت و خود بزرگسال من شجاعت ناامید کردن بچه های دیگر را از دست داد.” حزب از کنترل خارج شد و شرکت، کارمندان آن، خانواده من و من بهای سنگینی پرداختیم.