آیا فکر می کنید افرادی هستند که دیگران از نظر جسمی به آنها حساسیت دارند؟ | یک دکتر

در قطاری شلوغ، مردی عطسه می کند و چند نفر دیگر ناگهان دچار گرفتگی بینی می شوند. زن جوانی در گوشه راهرو خیره شده و آهی می کشد: می داند که دوباره همان اتفاق افتاده است. هر جا می رود، اطرافیانش عطسه و سرفه می کنند. گویی حضور آنها در فضا واکنش زنجیره ای از حساسیت را برمی انگیزد.

نام این پدیده. “سندرم افراد آلرژی به من” یا (افراد آلرژیک به من = PATM) این یک بیماری نادر است که در آن بدن فرد مواد فراری تولید می کند که دیگران را تحریک می کند. پدیده ای واقعی و هنوز ناشناخته که هم دانشمندان و هم بیماران را سردرگم کرده است.

پدیده ای که در اینترنت شروع شد

تا زمان ظهور انجمن های گفتگوی آنلاین، هیچ کس فکر نمی کرد چنین بیماری وجود داشته باشد. اولین نشانه های PATM در سال 2007 در انجمن ها مشاهده شد، جایی که کاربران در مورد یک تجربه رایج صحبت کردند: هر جا که می رفتند، اطرافیان شروع به عطسه، سرفه و خارش گلو می کردند. جملاتش رنگ درماندگی داشت: احساس می‌کنم چیزی روی بدنم وجود دارد که باعث حساسیت دیگران می‌شود، اما بویی ندارد.»

در آن زمان، پزشکان چنین بیماری‌هایی را بیشتر روان‌زا یا ناشی از اضطراب اجتماعی می‌دانستند. هیچ آزمایش یا شاخص بیولوژیکی برای تأیید این موضوع وجود نداشت و سیستم پزشکی اکثر بیماران را جدی نمی گرفت. با این حال، تشکیل انجمن های اینترنتی و سپس ویدئوها در شبکه هایی مانند یوتیوب باعث شد که جامعه علمی به تدریج متوجه تکرار یک الگوی واحد شود.

از اختلال بویایی تا یک فرضیه جدید

در سال 2017، محقق مستقل Irene Gabashvili در یک مقاله مقدماتی به PATM اشاره کرد. هدف اصلی آن بررسی یک بیماری نادر به نام است تری متیل آمینوری (Trimethylaminuria = TMAU)، وضعیتی که بدن را بوی ماهی گندیده می دهد. اما خارج از این تحقیقات، او گزارش هایی از افراد دریافت کرد که به جای بو، باعث تحریک آلرژیک در دیگران می شوند.

دو سال بعد، گاباشویلی مطالعه دیگری را منتشر کرد و با مقایسه ترکیب میکروبی روده بیماران، سرنخ هایی از تفاوت های بیولوژیکی پیدا کرد. در زمانی که این پدیده هنوز در مرز روانپزشکی و زیست پزشکی قرار داشت، این داده ها اولین نشانه فیزیکی وجود واقعی این سندرم بود.

از شک علمی تا تایید تجربی

گام مهم بعدی در سال های اخیر در ژاپن و سپس در کالیفرنیا برداشته شد. جایی که تیم های تحقیقاتی استفاده می کنند فن آوری اندازه گیری ترکیبات آلی فرار (VOC). آنها سعی کردند منشا شیمیایی این پدیده را بیابند. انسان در هر لحظه در میان ابری نامرئی از گازهای بیولوژیکی حرکت می کند که بازتابی از فرآیندهای درونی اوست: اتانول، متانول، ایزوپرن و استون نمونه هایی از آنها هستند. این ترکیبات در هنگام تجزیه مواد در بدن تولید می شوند و از طریق ریه ها و پوست وارد هوا می شوند.

تحقیقات اخیر نشان داده است که پوست، بر خلاف بازدم، محیطی پایدار برای نظارت طولانی مدت این ترکیبات است. پروفسور کوهجی میتسوبیاشی از دانشگاه دندانپزشکی و پزشکی توکیو در مقاله ای در سال 2019 توضیح داد که هر فرد حدود 500 ترکیب آلی را از پوست خود آزاد می کند که می تواند نشانه ای از بیماری یا وضعیت متابولیک او باشد. این ایده الهام بخش مطالعه بیماران PATM شد.

ترکیب مشکوک: تولوئن

در سال 2023، گروهی از محققان ژاپنی نمونه‌های گاز پوست افراد آلوده را با نمونه‌های گاز افراد سالم مقایسه کردند. از 75 ترکیب شناسایی شده، تنها یکی از آنها به طور قابل توجهی متفاوت بود: تولوئن (تولوئن)، هیدروکربنی که بوی تند آن یادآور بهترین و ماندگارترین جادو است. میزان تولوئن در پوست بیماران 40 برابر بیشتر از حد طبیعی گزارش شده است.

تولوئن یک ماده تحریک کننده است و استنشاق آن می تواند باعث التهاب چشم ها و مجاری تنفسی شود. در غلظت های بالا، این ترکیب عوارض عصبی جدی ایجاد می کند. پروفسور یوشیکا سکین از دانشگاه توکای توضیح داد که ددر افراد سالم تولوئن در کبد متابولیزه می شود و از طریق ادرار دفع می شود، اما به نظر می رسد بدن بیماران مبتلا به PATM قادر به تجزیه این ترکیب نیست و در نتیجه تولوئن در خون تجمع می یابد و از سطح پوست به هوا می ریزد.

به این ترتیب حضور آنها در فضا نوعی مه شیمیایی نرم ایجاد می کند که محرک آلرژیک برای دیگران است. این یافته اولین شواهد فیزیکی بود که این نظریه را رد کرد که این بیماری یک “هذیان یا وسواس” است.

من عامل آلرژی زا هستم!

با وجود این کشف، هنوز هیچ درمانی وجود ندارد. تعداد بیماران شناخته شده اندک است و هیچ آزمایش استاندارد یا معیار تشخیصی برای PATM ایجاد نشده است. پزشکان می گویند حتی اگر بیمار بخواهد آزمایش بدهد، آزمایشگاهی برای آن وجود ندارد. گزارش‌های تجربیات شخصی بیماران نشان می‌دهد که تغییرات رژیم غذایی ممکن است بر شدت واکنش‌ها تأثیر بگذارد: خوردن بیش از حد قند، گوشت یا کربوهیدرات اغلب علائم را بدتر می کند. برخی از بیماران با حذف محصولات لبنی و افزودن آنتی اکسیدان ها بهبود نسبی را مشاهده کرده اند، اگرچه هنوز شواهد قطعی در مورد نقش رژیم غذایی وجود ندارد.

اما سخت ترین چیز بار روانی این بیماری است. افراد مبتلا از احساس گناه و انزوا رنج می برند، از جامعه دور می شوند و در برخی موارد، افکار افسردگی یا خودکشی گزارش شده است. همانطور که یکی از بیماران در گفت و گو با شبکه خبری اسکای گفت: این بیماری شما را چنان درهم می زند که هیچ چیز دیگری نمی تواند.

او ادامه داد: من دیگر برای آینده هیجان‌زده نیستم. واقعیت غم انگیز است؛ من حتی نمی توانم به پارک محلی بروم.

سوال اساسی: آلرژی به انسان یا بازتاب متابولیسم؟

محققان می گویند سندرم PATM، اگرچه نادر است، اما ممکن است پنجره جدیدی را به درک ما از متابولیسم و ​​رابطه بین بدن و محیط باز کند. اگر بدن برخی افراد نتواند به طور کامل ترکیبات فرار مانند تولوئن را تجزیه کند، این کمبودها ممکن است به اختلالات ژنتیکی یا تغییرات در میکروبیوم روده مربوط باشد. این فرضیه می تواند منجر به کشف زیرگروه های دیگری از “اختلالات متابولیک بویایی” در آینده شود، درست همانطور که مطالعه TMAU راه جدیدی را برای درک عملکرد باکتری های همزیست در بدن باز کرد.

در واقع، PATM بیش از یک بیماری نادر است، بلکه به ما یادآوری می کند که بدن انسان نه تنها با درون خود، بلکه با محیط خود نیز در ارتباط شیمیایی دائمی است. هر سلول یک مولکول را تشکیل می دهد و هر مولکول مانند یک گاز در فضا پخش می شود. این لایه نامرئی روزی می تواند بخشی از تشخیص های پزشکی باشد، همانطور که در گذشته پزشکان بیماری ها را از بوی نفس بیمار تشخیص می دادند.

چالش های علمی و اخلاقی

علیرغم اولین نشانه ها در مورد منشاء فیزیکی PATM، جامعه علمی هنوز در مورد آن محتاط است. هیچ نهاد پزشکی رسمی این وضعیت را به عنوان “تشخیص بالینی معتبر” ثبت نکرده است. دلیل اصلی کمبود داده ها و مشکل بودن بازتولید نتایج در نمونه های مختلف است. علاوه بر این، در این پدیده مرز بین اختلالات جسمی و روانی بسیار باریک است: بسیاری از بیماران علاوه بر علائم جسمی، از اضطراب اجتماعی شدید نیز رنج می برند.

در این مرحله، این سؤال اخلاقی مطرح می شود: آیا صرفاً به دلیل فقدان شواهد آزمایشگاهی، نادیده گرفتن تجربه زیسته بیماران قابل توجیه است؟ یا باید مسیر تحقیقات بیولوژیکی و حمایت روانی را همزمان طی کنیم تا از رنج آنها بکاهیم؟ پاسخ به این سوال ممکن است الگوی علم مقابله با بیماری های نادر را در آینده شکل دهد.

آینده تشخیص “گاز بدن”.

تحقیقات در مورد ترکیبات آلی فرار (VOCs) در حال گسترش است. اگر بتوان ترکیب این گازها را به طور دقیق با وضعیت متابولیک و بیماری های خاص مرتبط کرد، می توان از آنها برای تشخیص های غیرتهاجمی در آینده استفاده کرد. دستگاه‌هایی که VOCهای پوست را به‌صورت واقعی تجزیه و تحلیل می‌کنند می‌توانند به پزشکان کمک کنند تا تغییرات در بدن را قبل از ظاهر شدن علائم مشاهده کنند.

از این منظر، PATM فقط یک راز عجیب نیست، بلکه نمونه ای از «داده های نامرئی انسان» است که علم به تازگی در حال کشف آن است.

جنبه انسانی رنج پنهان

در سطح انسانی، سندرم «افراد به من حساسیت دارند» نمادی از تنهایی مدرن است. فرد نه تنها احساس طرد شدن می کند، بلکه معتقد است وجود فیزیکی او منبع آزار دیگران است. عدم درمان و عدم شناسایی رسمی این احساس را تشدید می کند. در چنین شرایطی نقش جامعه و رسانه ها در بیان تجربیات این بیماران مهم است تا مرز بین بیماری و انگ اجتماعی مشخص شود.

وقتی پزشکی هنوز نمی تواند پاسخ قطعی ارائه دهد، همدلی ممکن است تنها درمان موقت باشد.

خلاصه

اختلال نادر PATM یا “افراد به من آلرژیک” وضعیتی است که در آن بدن فرد مقدار غیر طبیعی ترکیب شیمیایی تولوئن (تولوئن) را از طریق پوست آزاد می کند و این گاز باعث عطسه و سرفه می شود. منشا آن به خوبی مشخص نیست، اما فرضیه های اصلی ناتوانی در متابولیسم طبیعی تولوئن و نقش میکروبیوم روده است. هنوز هیچ درمان یا آزمایش استانداردی برای این بیماری وجود ندارد و بیماران از استرس روحی شدید رنج می برند. با این حال، تحقیقات در مورد گازهای بدن انسان ممکن است راه جدیدی را برای درک رابطه بین متابولیسم، پوست و محیط باز کند.

❓ سوالات متداول (سؤالات متداول)

1. سندرم PATM چیست؟
PATM یا People Allergic To Me یک اختلال بسیار نادر است که در آن فرد مواد شیمیایی تحریک کننده را از بدن خود آزاد می کند و باعث واکنش های آلرژیک در اطرافیان می شود.

2. علت اصلی این پدیده چیست؟
مطالعات اخیر نشان می دهد که افزایش غیرطبیعی تولوئن در خون و پوست به دلیل نقص در تجزیه این ماده در کبد است.

3. آیا PATM یک بیماری روانی است؟
برخی از پزشکان آن را روان زا می دانند، اما شواهد جدید نشان داده است که عوامل بیولوژیکی و شیمیایی واقعی در بدن بیماران وجود دارد.

4. آیا درمان یا دارویی برای آن وجود دارد؟
در حال حاضر هیچ درمان یا آزمایش قطعی برای PATM وجود ندارد. برخی از بیماران با تغییر رژیم غذایی و مصرف آنتی اکسیدان ها بهبود نسبی را گزارش کرده اند.

5. آیا این بیماری مسری است؟
خیر، PATM مسری نیست. تنها گازهای زودگذری که از بدن خارج می شوند می توانند واکنش موقتی در اطرافیان ایجاد کنند.

6. آیا امکان توسعه آزمایش تشخیصی در آینده وجود دارد؟
محققان امیدوارند با توسعه فناوری تجزیه و تحلیل گازهای پوستی (پوستی VOC) بتوان به طور دقیق این سندرم را تشخیص داد و مطالعه کرد.

دکتر علیرضا مجیدی

دکتر، نویسنده و موسس وبلاگ “Un Doctor”

دکتر علیرضا مجیدی نویسنده و موسس وبلاگ “Un Doctor”.
او بیش از دو دهه است که در حوزه سلامت، پزشکی، روانشناسی و جنبه های فرهنگی و اجتماعی آن می نویسد و سعی در انتقال دانش به شیوه ای ساده اما دقیق دارد.
پزشکی علمی پویا و دائما در حال تغییر است. بنابراین، محتوای این مقاله جایگزین مراجعه به پزشک یا تشخیص نیست.