دنیای میکروسکوپی پیرامون ما، داستانی به قدمت میلیاردها سال را در دل خود پنهان کرده است؛ داستانی که با یک تقسیمبندی بنیادین آغاز میشود: مرز میان سادگی و پیچیدگی. وقتی از تفاوت پروکاریوت (Prokaryote) و یوکاریوت (Eukaryote) صحبت میکنیم، در واقع در حال بررسی نقشهای هستیم که حیات بر اساس آن شکل گرفته است. تصور کنید در یک سو، کلبههای کوچک و کارآمدی قرار دارند که تمام فعالیتهای زندگی در یک اتاق واحد انجام میشود و در سوی دیگر، عمارتهای مجلل و هوشمندی که هر بخش آن به یک وظیفه خاص اختصاص یافته است. این همان تفاوت اصلی میان باکتریهای سرسخت و سلولهای بدن انسان، گیاهان و قارچهاست.
درک این تمایز تنها یک بحث خشک علمی نیست، بلکه کلیدی برای فهم چگونگی تکامل جانداران، نحوه عملکرد داروها و حتی آینده مهندسی ژنتیک محسوب میشود. در این مقاله، قرار است از پوسته ظاهری این سلولها عبور کنیم و با نگاهی تازه به بررسی ساختارهایی بپردازیم که شاید در نگاه اول دیده نشوند، اما نبض تپنده زیستشناسی مدرن هستند. از چگونگی بستهبندی DNA گرفته تا معماری پیچیده غشاهای درونی، هر جزئیات کوچک، حقیقتی بزرگ را درباره بقای موجودات فاش میکند.
۱- معماری بنیادین؛ مرز میان نظم و آشوب در فضای سلولی
در نگاه نخست به یک سلول پروکاریوتی، شاید تصور کنید با ساختاری بینظم روبهرو هستید، اما واقعیت این است که پروکاریوتها مظهر بهرهوری در فضای محدود هستند. واژه پروکاریوت که از ریشه یونانی به معنای «پیشهسته» گرفته شده، به جاندارانی اشاره دارد که ماده ژنتیکی آنها درون یک غشای محافظ قرار نگرفته است. در این سلولها، DNA به صورت آزادانه در ناحیهای به نام نوکلئوئید (Nucleoid) غوطهور است. این سادگی ساختاری به آنها اجازه میدهد با سرعتی خیرهکننده تکثیر شوند و در سختترین شرایط محیطی، از چشمههای آب گرم اسیدی تا اعماق یخهای قطبی، دوام بیاورند.
“
یک نکته کنجکاویبرانگیز:
باکتریها به عنوان شاخصترین پروکاریوتها، چنان سرعت تکثیری دارند که برخی گونهها میتوانند تنها در عرض ۲۰ دقیقه جمعیت خود را دو برابر کنند؛ قابلیتی که یوکاریوتهای پیچیده هرگز به آن دست نخواهند یافت.
در مقابل، سلولهای یوکاریوتی مانند یک شهر پیشرفته با مناطق تخصصی عمل میکنند. وجود هسته (Nucleus) محصور در غشا، مهمترین وجه تمایز آنهاست. این هسته مانند یک کتابخانه فوقامنیتی، دستورالعملهای حیات را از گزند واکنشهای شیمیایی سیتوپلاسم در امان نگه میدارد. یوکاریوتها با بهرهگیری از اندامکهای غشادار، توانستهاند وظایف حیاتی مانند تولید انرژی، سنتز پروتئین و دفع پسماند را در فضاهای مجزا انجام دهند. این تقسیم کار، اجازه داده است تا سلولهای یوکاریوتی به ابعادی بسیار بزرگتر از همتایان پروکاریوتی خود دست یابند و موجودات پرسلولی پیچیدهای همچون انسان را پدید آورند.
۲- تقابل ژنتیکی؛ از حلقههای ساده تا رشتههای در هم تنیده
تفاوت در شیوه ذخیرهسازی و مدیریت اطلاعات ژنتیکی، یکی از جذابترین بخشهای مقایسه این دو نوع سلول است. در پروکاریوتها، معمولاً با یک مولکول DNA حلقوی (Circular DNA) روبرو هستیم که به صورت فشرده در مرکز سلول قرار دارد. این جانداران همچنین دارای قطعات کوچک و مستقلی از DNA به نام پلاسمید (Plasmid) هستند. پلاسمیدها مانند کارتهای حافظه جانبی عمل میکنند که حاوی کدهای ویژهای مثل مقاومت در برابر آنتیبیوتیکها هستند و میتوانند به راحتی بین سلولها جابهجا شوند؛ فرآیندی که توضیحدهنده گسترش سریع مقاومتهای دارویی در جهان امروز است.
یوکاریوتها اما استراتژی متفاوتی را برگزیدهاند. DNA آنها به صورت خطی (Linear DNA) است و به دور پروتئینهایی به نام هیستون (Histone) پیچیده شده تا کروموزومهای منظمی را تشکیل دهد. این ساختار پیچیده، امکان کنترل بسیار دقیقتر بر بیان ژنها را فراهم میکند. جالب است بدانید که فرآیند نسخهبرداری و ترجمه پروتئین در پروکاریوتها تقریباً همزمان و در یک مکان انجام میشود، اما در یوکاریوتها، این دو فرآیند توسط غشای هسته از هم جدا شدهاند؛ نسخهبرداری در داخل هسته و ترجمه در سیتوپلاسم. این وقفه زمانی و مکانی به سلولهای یوکاریوتی فرصت میدهد تا اطلاعات ژنتیکی را پیش از تبدیل شدن به پروتئین، ویرایش و بازبینی کنند.
۳- اندامکهای غشادار؛ کارخانههای تخصصی درونسلولی
اگر سیتوپلاسم سلول را به یک کارخانه تشبیه کنیم، پروکاریوتها مانند کارگاههای کوچکی هستند که همه دستگاهها در یک سالن کنار هم کار میکنند. آنها فاقد اندامکهای غشادار پیچیده هستند. فرآیندهای حیاتی مانند تنفس سلولی یا فتوسنتز در پروکاریوتها، به جای اندامکهای خاص، اغلب در سطح غشای پلاسمایی سلول انجام میشود. این محدودیت ساختاری باعث شده است که اندازه سلولهای پروکاریوتی به طور میانگین بین ۱ تا ۵ میکرومتر باقی بماند، زیرا تبادل مواد در حجمهای بزرگتر بدون وجود سیستمهای انتقال داخلی برای آنها غیرممکن است.
در طرف دیگر، یوکاریوتها با ابداع اندامکهایی مثل میتوکندری (Mitochondria) و کلروپلاست (Chloroplast)، انقلابی در بهرهوری انرژی ایجاد کردند. میتوکندریها که به عنوان نیروگاه سلول شناخته میشوند، با داشتن غشاهای در هم پیچیده، سطح وسیعی را برای تولید ATP فراهم میکنند. شبکه آندوپلاسمی و دستگاه گلژی نیز به عنوان سیستمهای بستهبندی و لجستیک، جابهجایی مولکولهای بزرگ را در فضای وسیع سلول (که گاهی تا ۱۰۰ میکرومتر یا بیشتر میرسد) مدیریت میکنند. این تخصصگرایی نه تنها باعث افزایش اندازه، بلکه منجر به پیدایش تنوع بینظیر در عملکرد سلولها شده است.
۴- ریبوزومها؛ شباهتی در خدمت تفاوتها
شاید بپرسید آیا این دو دنیای متفاوت، هیچ نقطه اشتراکی دارند؟ بله، ریبوزومها (Ribosomes) یکی از معدود ساختارهایی هستند که در هر دو نوع سلول یافت میشوند، چرا که پروتئینسازی لازمه انکارناپذیر حیات است. با این حال، حتی در اینجا هم تفاوتهای ظریفی وجود دارد. ریبوزومهای پروکاریوتی کوچکتر و سبکتر هستند (نوع 70S)، در حالی که ریبوزومهای یوکاریوتی بزرگتر و پیچیدهتر طراحی شدهاند (نوع 80S). این تفاوت فیزیکی ساده، یکی از بزرگترین دستاوردهای پزشکی را ممکن ساخته است.
بسیاری از آنتیبیوتیکهای مدرن بر اساس همین تفاوت ابعاد ساخته شدهاند. آنها طوری طراحی شدهاند که فقط به ریبوزومهای 70S باکتریها حمله کنند و مانع پروتئینسازی آنها شوند، بدون اینکه به ریبوزومهای 80S سلولهای بدن ما آسیبی برسانند. این نشان میدهد که چگونه مطالعه دقیق تفاوت پروکاریوت و یوکاریوت میتواند مستقیماً با سلامت و بقای ما گره بخورد. علاوه بر ریبوزوم، هر دو سلول دارای غشای پلاسمایی و سیتوپلاسم هستند که چارچوب اصلی فعالیتهای بیوشیمیایی آنها را تشکیل میدهد.
۵- معماری دیواره سلولی؛ زرهی برای بقا در محیطهای متخاصم
یکی از تفاوتهای کلیدی که مرز میان این دو قلمرو را پررنگتر میکند، ساختار شیمیایی دیواره سلولی است. در دنیای پروکاریوتها، اکثر باکتریها از یک ترکیب منحصربهفرد به نام پپتیدوگلیکان (Peptidoglycan) برای ساختن دیواره خود استفاده میکنند. این شبکه توریمانند از قندها و آمینواسیدها، چنان استحکامی به سلول میدهد که میتواند فشار اسمزی (Osmotic pressure) بسیار بالا را تحمل کند. جالب است بدانید که تفاوت در ضخامت همین لایه پپتیدوگلیکانی، اساس آزمایش معروف «رنگآمیزی گرم» است که پزشکان برای تشخیص نوع باکتری و تجویز داروی مناسب از آن استفاده میکنند.
“
شاید نشنیده باشید:
آرکیها (Archaea) که دستهای از پروکاریوتهای باستانی هستند، دیوارهای فاقد پپتیدوگلیکان دارند. این ویژگی به همراه ساختار متفاوت غشای آنها باعث شده تا بتوانند در شرایطی مثل دهانههای آتشفشانی که هر موجود دیگری را ذوب میکند، به راحتی زندگی کنند.
در مقابل، در دنیای یوکاریوتها شرایط کاملاً متفاوت است. سلولهای جانوری به طور کلی فاقد دیواره سلولی هستند که همین موضوع به آنها اجازه میدهد شکلهای متنوعی به خود بگیرند و سیستمهای حرکتی پیچیدهای داشته باشند. اما گیاهان از سلولز (Cellulose) و قارچها از کیتین (Chitin) برای ساخت دیواره استفاده میکنند. این تفاوت شیمیایی در ساختار دیواره، نشاندهنده مسیرهای تکاملی کاملاً مجزایی است که این موجودات پیمودهاند. در حالی که دیواره پروکاریوتی عمدتاً نقش حفاظتی دارد، دیواره یوکاریوتی در گیاهان نقش ساختاری برای ایستادگی در برابر جاذبه را نیز ایفا میکند.
۶- فرضیه درونهمزیستی؛ وقتی دشمنان قدیمی به شرکای ابدی تبدیل شدند
چگونه یک سلول پروکاریوت ساده توانست به یک یوکاریوت پیچیده تبدیل شود؟ پاسخ این پرسش در یکی از زیباترین نظریات زیستشناسی به نام فرضیه درونهمزیستی (Endosymbiotic theory) نهفته است. طبق پژوهشهای نوین، حدود ۱.۵ تا ۲ میلیارد سال پیش، یک سلول بزرگ اولیه، یک باکتری کوچک هوازی را بلعید. اما به جای هضم کردن آن، با او وارد یک معامله سودآور شد: باکتری کوچک انرژی تولید میکرد و سلول بزرگ پناهگاه و مواد مغذی فراهم میآورد. این باکتریهای بلعیده شده، امروزه همان میتوکندریهای درون سلولهای ما هستند.
شواهد این ادعا خیرهکننده است. میتوکندریها و کلروپلاستها هنوز هم DNA حلقوی مشابه باکتریها دارند، ریبوزومهای آنها از نوع 70S (پروکاریوتی) است و به روشی مشابه باکتریها یعنی تقسیم دوتایی تکثیر میشوند. این بدان معناست که ما در اعماق سلولهای یوکاریوتی خود، بقایای زنده پروکاریوتهای باستانی را حمل میکنیم. این جهش تکاملی، نقطه پرتاب حیات از موجودات تکسلولی ساده به سمت جانداران پرسلولی و بافتهای تخصصی بود که بدون آن، هرگز هوش و آگاهی انسانی پدید نمیآمد.
۷- سیستمهای حرکتی؛ تقابل موتورهای چرخشی و پاروهای ظریف
حرکت در دنیای میکروسکوپی، چالشهای فیزیکی خاص خود را دارد. پروکاریوتها برای جابهجایی اغلب از ساختاری به نام تاژک (Flagella) استفاده میکنند. اما تاژک پروکاریوتی در واقع یک موتور چرخشی پروتئینی است که با جریان یونها کار میکند و مانند پروانه یک قایق موتوری میچرخد. این تاژکها از پروتئینی به نام فلاژلین ساخته شدهاند و ساختاری بسیار ساده اما فوقالعاده کارآمد دارند که باکتری را با سرعتی معادل چندین برابر طول بدنش در ثانیه، به جلو میراند.
در یوکاریوتها، تاژکها و مژکها (Cilia) ساختار بسیار پیچیدهتری دارند. آنها به جای چرخش، با الگوی ضربانی یا شلاقی حرکت میکنند. درون این ساختارها، آرایش منظمی از لولههای پروتئینی به نام میکروتوبول (Microtubule) وجود دارد که با صرف انرژی ATP روی هم میلغزند. تفاوت دیگر این است که تاژک یوکاریوتی توسط غشای سلولی پوشانده شده است، در حالی که تاژک پروکاریوتی خارج از غشا قرار دارد. این تفاوت در مکانیسم حرکتی، نشاندهنده دو راه حل کاملاً متفاوت مهندسی برای یک نیاز مشترک یعنی «بقا از طریق جابهجایی» است.
۸- تقسیم سلولی؛ از سرعت سرسامآور تا رقص منظم کروموزومها
فرآیند تولیدمثل در پروکاریوتها، ساده و سریع است و به آن تقسیم دوتایی (Binary Fission) میگویند. در این روش، تنها کروموزوم حلقوی تکثیر میشود و سلول از وسط به دو نیم تقسیم میگردد. کل این فرآیند به قدری سریع است که مجال چندانی برای تنوع ژنتیکی باقی نمیگذارد، مگر از طریق جهشهای تصادفی یا تبادل پلازمیدها. این سرعت بالا، استراتژی پروکاریوتها برای تسخیر سریع محیطهای جدید است.
در مقابل، یوکاریوتها فرآیند بسیار پیچیدهتری به نام میتوز (Mitosis) و میوز (Meiosis) را ابداع کردهاند. به دلیل وجود چندین کروموزوم خطی و هسته، سلول باید با دقتی وسواسگونه ابتدا غشای هسته را از بین ببرد، کروموزومها را با کمک دوکهای میتوزی به صف کند و سپس آنها را به طور مساوی بین دو سلول جدید تقسیم نماید. این فرآیند اگرچه زمانبر است، اما تضمین میکند که هر سلول جدید دقیقاً همان محتوای اطلاعاتی پیچیده را دریافت کند. همچنین فرآیند میوز در یوکاریوتها، امکان ترکیب مجدد ژنها و پیدایش تنوعی بینظیر در نسلهای بعدی را فراهم میآورد که زیربنای تنوع زیستی در سیاره زمین است.
۹- کاربردهای نوین؛ وقتی تفاوتها به ابزار درمان تبدیل میشوند
امروزه شناخت تفاوتهای ساختاری پروکاریوتها و یوکاریوتها فراتر از کتابهای درسی رفته و به قلب فناوریهای زیستی نفوذ کرده است. مهندسان ژنتیک با بهرهگیری از سیستم ایمنی باکتریها (که یک ساختار پروکاریوتی است)، تکنولوژی کریسپر (CRISPR) را برای ویرایش ژنوم انسان (که یک ساختار یوکاریوتی است) توسعه دادهاند. همچنین، در تولید داروهای پروتئینی مانند انسولین، از باکتریها به عنوان کارخانههای کوچک استفاده میشود؛ زیرا سادگی ساختار پروکاریوتی آنها اجازه میدهد تا ژنهای انسانی را در بدن آنها کاشته و با سرعت بالا محصول مورد نظر را استخراج کنیم. طبق پژوهشهای نوین، درک دقیق مکانیسمهای ترشح پروتئین در این دو نوع سلول، راه را برای تولید واکسنهای نسل جدید و درمانهای هدفمند سرطان هموار کرده است.
نتیجهگیری
تفاوت پروکاریوت و یوکاریوت تنها در داشتن یا نداشتن یک هسته ساده خلاصه نمیشود؛ این تمایز بیانگر دو استراتژی کاملاً متفاوت برای بقاست. پروکاریوتها با تکیه بر سادگی، سرعت تکثیر بالا و انعطافپذیری متابولیک، فرمانروایان محیطهای سخت هستند. در مقابل، یوکاریوتها با ایجاد نظم درونی، اندامکهای تخصصی و مدیریت پیچیده ژنتیکی، امکان پیدایش حیات پرسلولی و هوشمند را فراهم کردند. شناخت این تفاوتها نه تنها به ما در درک ریشههای حیات کمک میکند، بلکه ابزاری قدرتمند برای پیشرفت در علوم پزشکی، داروسازی و مهندسی زیستی در دنیای امروز محسوب میشود.
سوالات متداول (Smart FAQ)
۱. آیا ممکن است یک عفونت باکتریایی مستقیماً به DNA هسته سلولهای ما آسیب بزند؟
به طور معمول باکتریها به دلیل نداشتن آنزیمهای ورود به هسته، نمیتوانند مستقیماً به DNA یوکاریوتی دسترسی پیدا کنند. با این حال، برخی باکتریهای خاص با ترشح سموم یا ایجاد التهاب مزمن میتوانند باعث ناپایداری ژنتیکی در سلول میزبان شوند. این فرآیند در درازمدت ممکن است خطر جهشهای منجر به سرطان را افزایش دهد.
۲. چرا آنتیبیوتیکها روی ویروسها بیاثر هستند اما باکتریها را از بین میبرند؟
آنتیبیوتیکها ساختارهای خاص سلولی مانند دیواره پپتیدوگلیکانی یا ریبوزومهای پروکاریوتی را هدف قرار میدهند که در ویروسها وجود ندارد. ویروسها اصلاً سلول نیستند و برای بقا به ماشینآلات سلول میزبان وابسته هستند. بنابراین، دارویی که ساختار سلول باکتری را تخریب میکند، تأثیری بر قطعات پروتئینی و ژنتیکی ویروس نخواهد داشت.
۳. آیا مصرف بیش از حد آنتیبیوتیک میتواند به میتوکندریهای بدن ما آسیب بزند؟
به دلیل شباهت زیاد میتوکندری به باکتریها (طبق نظریه درونهمزیستی)، برخی آنتیبیوتیکهای قوی ممکن است بر عملکرد این اندامکها تأثیر منفی بگذارند. این موضوع معمولاً با خستگی شدید یا ضعف عضلانی در دورههای طولانی درمان ظاهر میشود. پزشکان همیشه دوز دارو را طوری تنظیم میکنند که کمترین تداخل با سیستم انرژیرسانی سلولهای یوکاریوتی ایجاد شود.
۴. با توجه به تحقیقات نوین، آیا نانوروباتها میتوانند جایگزین عملکرد اندامکها در سلول شوند؟
در حال حاضر محققان در حال طراحی نانوساختارهایی هستند که میتوانند مانند میتوکندریهای مصنوعی، انرژی سلول را در موارد بیماریهای خاص تأمین کنند. این فناوری با هدف ترمیم سلولهای یوکاریوتی آسیبدیده و افزایش طول عمر بافتهای حیاتی در حال توسعه است. انتظار میرود این سیستمها بتوانند نقصهای ژنتیکی اندامکها را بدون نیاز به تغییر در هسته سلول جبران کنند.
۵. آیا ادعای وجود باکتریهای «جاودانه» از نظر علمی صحت دارد؟
برخی پروکاریوتها با تشکیل هاگ (Endospore) میتوانند میلیونها سال در وضعیت خواب باقی بمانند و در برابر اشعه و حرارت مطلق مقاومت کنند. این حالت نوعی زندگی تعلیق یافته است که با مفهوم جاودانگی بیولوژیک در یوکاریوتها متفاوت است. این توانایی شگفتانگیز تنها به دلیل سادگی ساختاری و غشاهای فوقمقاوم آنها امکانپذیر شده است.
۶. چرا سلولهای یوکاریوتی برخلاف باکتریها نمیتوانند نیتروژن هوا را مستقیماً جذب کنند؟
تثبیت نیتروژن نیازمند آنزیم نیتروژناز است که به اکسیژن بسیار حساس بوده و فقط در برخی پروکاریوتها تکامل یافته است. سلولهای یوکاریوتی به دلیل محیط پر از اکسیژن سیتوپلاسم و ساختار پیچیده، امکان نگهداری این آنزیم را ندارند. به همین دلیل گیاهان یوکاریوت برای تأمین نیتروژن به همزیستی با باکتریهای پروکاریوت وابسته هستند.
۷. آیا پلازمیدهای باکتریایی میتوانند به صورت طبیعی وارد سلولهای بدن انسان شوند؟
انتقال افقی ژن به طور طبیعی بین پروکاریوت و یوکاریوت بسیار نادر است، اما در آزمایشگاه از پلازمیدها به عنوان خودروهای انتقال ژن (Vector) برای ژندرمانی استفاده میشود. این پلازمیدها طوری مهندسی میشوند که بتوانند از غشای سلول و هسته یوکاریوتی عبور کرده و ژن سالم را جایگزین کنند. این روش یکی از امیدهای اصلی برای درمان بیماریهای ژنتیکی صعبالعلاج است.
۸. آیا باکتریهای روده (میکروبیوم) هم یوکاریوت هستند؟
اکثریت قاطع میکروبهای روده ما پروکاریوت هستند که در یک همزیستی پیچیده با سلولهای یوکاریوتی بدن زندگی میکنند. این پروکاریوتها نقش حیاتی در هضم غذا، تولید ویتامینها و حتی تنظیم خلقوخو ایفا میکنند. تعادل میان این دو نوع سلول متفاوت در بدن ما، ضامن اصلی سلامت عمومی است.
۹. چرا سرطان فقط در جانداران یوکاریوتی دیده میشود؟
سرطان در اصل اختلال در سیستم کنترل تقسیم سلولی در موجودات پرسلولی است که از سلولهای یوکاریوتی ساخته شدهاند. پروکاریوتها چون تکسلولی هستند و سیستمهای کنترلی پیچیده بافتمحور ندارند، دچار سرطان به معنای پزشکی نمیشوند. در یوکاریوتها، نقص در ارتباط بین سلولها منجر به رشد بیرویه و تومور میشود.
۱۰. آیا ساختار سیتوپلاسم در این دو سلول از نظر غلظت متفاوت است؟
سیتوپلاسم پروکاریوتها به دلیل تراکم بالای ریبوزومها و مولکولهای معلق، حالتی بسیار غلیظ و ژلهمانند دارد که حرکت مولکولها را محدود میکند. در یوکاریوتها، وجود اسکلت سلولی (Cytoskeleton) سازمانیافته اجازه میدهد که سیتوپلاسم سیالتر بوده و مواد به صورت فعال جابهجا شوند. این تفاوت فیزیکی، سرعت واکنشهای بیوشیمیایی را در هر دو گروه بهینه میکند.
۱۱. آیا یوکاریوتها هم میتوانند مانند باکتریها از محیط پیرامون DNA جذب کنند؟
این فرآیند که در باکتریها «ترانسفورماسیون» نامیده میشود، در یوکاریوتهای پرسلولی به صورت طبیعی برای تغییر صفات رخ نمیدهد. با این حال، برخی آغازیان تکسلولی یوکاریوتی میتوانند قطعات ژنتیکی را از محیط بگیرند. غشای هسته در یوکاریوتهای عالیتر به عنوان یک سد حفاظتی عمل میکند تا از ورود کدهای بیگانه به ذخیره ژنتیکی اصلی جلوگیری شود.
۱۲. تفاوت اصلی در طول عمر DNA پروکاریوتی و یوکاریوتی چیست؟
DNA پروکاریوتی به دلیل نداشتن پوشش حفاظتی و تلومر (Telomere)، در معرض آسیبهای محیطی بیشتری قرار دارد اما سریعتر بازسازی میشود. در یوکاریوتها، انتهای کروموزومها دارای تلومر است که با هر بار تقسیم کوتاهتر میشود و به عنوان «ساعت بیولوژیک» عمر سلول عمل میکند. فقدان این ساختار در پروکاریوتهای حلقوی، یکی از دلایل تفاوت بنیادین در فرآیند پیری سلولی آنهاست.
۱۳. آیا پروکاریوتها هم سیستم عصبی یا حسی دارند؟
پروکاریوتها سیستم عصبی ندارند، اما از طریق فرآیندی به نام «حد نصاب احساس» (Quorum Sensing) با هم ارتباط شیمیایی برقرار میکنند. آنها میتوانند تراکم جمعیت خود را حس کرده و رفتارهای گروهی مثل حمله به میزبان یا تشکیل کلونی را هماهنگ کنند. این نوع هوش جمعی، جایگزین نبود سیستمهای پیچیده عصبی یوکاریوتی شده است.
۱۴. آیا در آینده امکان دارد مرز بین پروکاریوت و یوکاریوت با مهندسی ژنتیک از بین برود؟
دانشمندان در حال حاضر روی پروژههای «سلولهای هیبریدی» کار میکنند که ویژگیهای هر دو گروه را داشته باشند، مانند باکتریهایی که هسته مصنوعی دارند. هدف از این کار، ایجاد ابرسلولهایی برای پاکسازی محیط زیست یا تولید سوختهای زیستی با بازدهی یوکاریوتی و سرعت پروکاریوتی است. این مرز اگرچه در طبیعت پایدار است، اما در دنیای بیوتکنولوژی هر روز کمرنگتر میشود.
تجربه شما از دنیای شگفتانگیز سلولها چیست؟
به نظر شما کدام ویژگی سلولهای یوکاریوتی باعث شده تا جانداران پیچیدهای مثل ما پدید بیایند؟ آیا فکر میکنید سادگی پروکاریوتها در نهایت بر پیچیدگی یوکاریوتها پیروز خواهد شد؟ نظرات و سوالات خود را در بخش دیدگاهها با ما به اشتراک بگذارید تا در کنار هم به درک عمیقتری از اسرار حیات دست یابیم.
دکتر علیرضا مجیدی
پزشک، نویسنده و بنیانگذار وبلاگ «بازیگرها»
دکتر علیرضا مجیدی، نویسنده و بنیانگذار وبلاگ «بازیگرها».
با بیش از ۲۰ سال نویسندگی «ترکیبی» مستمر در زمینهٔ پزشکی، فناوری، سینما، کتاب و فرهنگ.
باشد که با هم متفاوت بیاندیشیم!