پس از مدت ها انتظار، فیلم «بلندی های بادگیر» در سینماهای جهان اکران شد.
به گزارش صبح به نقل از فرارو، این نسخه تنها بازگویی وفادارانه رمان «بلندی های بادگیر» نیست. بلکه اثری مستقل و پرانرژی است که با همه ایرادات، دنیای خودش را می آفریند. دنیایی متفاوت و مدرن.
اگر اولین تصویر مارگو رابی را در نقش کتی در صخره های یورکشایر دیدید، اولین واکنش شما ممکن است این باشد که “او هرگز در کتابی به این بی پروایی نبوده است”. این همان چیزی است که اقتباس «رازیانه زمرد» را از نسخه های قبلی متمایز می کند. در واقع این فیلم نسخه کلاسیک و محافظه کارانه رمان نیست، بلکه اثری بی پروا و جسورانه است که داستان آشنایی «کتی» و «هیت کلیف» را با ظاهری مدرن روایت می کند.
نقطه قوت فیلم نیمه اول است که با دنیای کودکی این دو شخصیت شروع می شود. جایی که این دو با هم ملاقات می کنند. با پیشروی داستان، «جیکوب آلوردی» و «مارگو رابی» پیچیدگی های این رابطه را به بهترین شکل نشان می دهند.
در عین حال، فیلم عمداً به سمت درام رفت و موضوعات دیگری مانند نقد اجتماعی و سیاسی را به حاشیه برد یا کاملاً نادیده گرفت. صحنه های پر از شور، طنز و تنش به خوبی نشان می دهد که ملودرام فیلم اغراق آمیز است. مانند سکانس های جاسوسی «کتی» از «ادگار» و «ایزابلا».
همین اغراق هاست که باعث می شود مخاطب تجربه متفاوتی از «بلندی های بادگیر» داشته باشد. عشق یک احساس سرکوب شده و درونی نیست، بلکه نیرویی بیرونی است که داستان را پیش می برد. این تغییر در زاویه فضای اثر از فضای سنگین و مرموز نسخه های قبلی فاصله می گیرد و آن را به ملودرام پرشور نزدیک می کند.
مارگو رابی در نقش کتی بازی پیچیده و قانعکنندهای ارائه میکند که بیاحتیاطی و پشیمانی را متعادل میکند. با این حال بی شک ژاکوب آلوردی ستاره فیلم است. حس و ارتباط بین آنها به درستی شکل می گیرد. این حس موتور محرکه فیلم است و بسیاری از لحظات احساسی بلندی های بادگیر را شکل می دهد.
“بلندی های بادگیر” با شروعی قوی شروع می شود و گاهی در میانه مسیر خاموش می شود. صحنه های پر زرق و برق و موسیقی نیز ممکن است مانع از نزدیک شدن مخاطب به داستان شود. در واقع این جسارت «رازیانه زمرد» در اقتباس مدرن در برخی لحظات با ضعف در انسجام داستان همراه است.
این فیلم اقتباسی جسورانه است که هم جذابیت های منحصر به فردی دارد و هم کاستی هایی. بازی عالی، سکانس های خاطره انگیز، در کنار طراحی صحنه و موسیقی گاها سطحی، تجربه متفاوتی را برای مخاطب رقم می زند.
در نهایت «بلندی های بادگیر» را باید فیلمی دانست که قطعا ارزش دیدن دارد، اما مخاطب باید آماده دیدن ترکیبی متفاوت از زشتی، زیبایی و فاصله باشد.