رپورتاژ
در شرایطی که کنترل مستمر قند خون یکی از ارکان اصلی مدیریت دیابت است، ادامه بلاتکلیفی در روند تخصیص پول برای تجهیزات حیاتی این حوزه به ویژه سنسورهای پایش مداوم قند خون (CGM) نگرانی های جدیدی را در بین بیماران، خانواده ها و فعالان حوزه سلامت ایجاد کرده است. انجمن دیابت گابریک با اشاره به این وضعیت هشدار داده است که ادامه روند فعلی ممکن است منجر به شکل گیری بحران جدی در دسترسی بیماران به ابزار ضروری برای کنترل قند خون شود.
به گفته این انجمن، تخصیص ناپایدار ارز نه تنها باعث افزایش چشمگیر قیمت سنسورها شده است، بلکه ممکن است امنیت بیماران دیابتی را نیز تحت تاثیر قرار دهد. موضوعی که علاوه بر فشار اقتصادی، پیامدهای روانی و درمانی مهمی برای بیماران و خانواده هایشان دارد. این شرایط گریبانگیر تمامی شرکت های فعال در زمینه واردات و تامین تجهیزات دیابت نیز شده است.
سنسورهای CGM؛ یک ابزار درمانی حیاتی، نه یک وسیله جانبی.
دکتر اصطقاتی رئیس هیئت مدیره انجمن دیابت گابریک با اشاره به وضعیت علمی و بالینی سنسورهای پایش مداوم قند خون گفت:
سنسورهای دیابت و سایر ملزومات مدیریت قند خون نه اختیاری هستند و نه دستگاههای لوکس. دستورالعملهای بالینی معتبر و دستورالعملهای بینالمللی استفاده از CGM را به عنوان بخشی از مراقبتهای استاندارد برای بیماران، بهویژه مبتلایان به دیابت نوع 1 توصیه میکنند و شواهد علمی گستردهای در مورد نقش آنها در بهبود کنترل قند خون، کاهش نوسانات شدید و پیشگیری از عوارض دیابت وجود دارد.»
به گفته وی، تخصیص ناپایدار ارز به این تجهیزات باعث ایجاد اختلال در زنجیره تامین، افزایش هزینه کل و ایجاد فشار مضاعف بر شرکتهای فعال در این بخش میشود. موضوعی که در نهایت منجر به نگرانی همیشگی خانواده ها از دسترسی پایدار به این تجهیزات می شود.
وی تاکید کرد: مشکل خانواده ها تنها افزایش قیمت نیست، بلکه عدم اطمینان از تامین مداوم تجهیزات حیاتی دیابت است. مشکلی که در بیماری مزمنی مانند دیابت به خصوص در کودکان قابل تعویق یا جایگزینی نیست.
کاهش دسترسی به حسگرها؛ خطرات بیشتر درمان
دکتر طسطامی با اشاره به اهمیت کنترل مداوم قند خون افزود:
“دیابت بیماری نیست که بتوان آن را نادیده گرفت. خانواده ای که کودک دیابتی دارد عملاً در 24 ساعت شبانه روز درگیر نظارت بر نوسانات قند خون است. کاهش دسترسی به حسگرها و سایر موارد ضروری به دلیل عدم تخصیص ارز و عدم اطمینان در واردات می تواند کنترل بیماری را دشوار کرده و خطر ابتلا به افت قند خون ناگهانی، بی هوشی جدی و سایر موارد را افزایش دهد.
از نقطه نظر پزشکی، اختلال در کنترل مداوم قند خون می تواند مدیریت درمان را پیچیده کند و خطر عوارض کوتاه مدت و بلندمدت دیابت از جمله آسیب به اعصاب، کلیه ها، چشم ها و قلب را افزایش دهد.
کاهش مصرف سنسور؛ یک تصمیم اقتصادی با پیامدهایی برای سلامتی
انجمن دیابت گابریک هشدار داده است که افزایش قیمت ها به دلیل عدم تخصیص ارز با نرخ قبلی و نبود چشم انداز روشن از عرضه ارز، برخی خانواده ها را مجبور به محدود کردن یا حتی کنار گذاشتن استفاده از سنسور کرده است. این تصمیم اگرچه اغلب به دلیل فشارهای اقتصادی است، اما می تواند پیامدهای مهمی بر کیفیت مراقبت های پزشکی بیماران داشته باشد و امنیت روانی خانواده ها را تحت تأثیر قرار دهد.
در این زمینه دکتر استغامی تاکید کرد:
“فقدان عرضه پایدار سنسورهای دیابت با قیمت مناسب در نهایت کیفیت زندگی بیماران را کاهش می دهد و هزینه های بسیار بالاتری را بر خانواده ها و سیستم مراقبت های بهداشتی در آینده تحمیل می کند – هزینه هایی که اغلب چندین برابر هزینه های مراقبت های پیشگیرانه امروزی است.”
لزوم تخصیص ارز پایدار برای تجهیزات حیاتی دیابت
انجمن دیابت گابریک با تاکید بر مسئولیت سیاستگذاران سلامت اعلام کرده است که اولویت با تخصیص ارز مستقل، پایدار و قابل اعتماد برای سنسورهای دیابت و سایر الزامات کنترل بیماری است. به گفته این انجمن، برای مصون ماندن بیماران از پیامدهای مستقیم نوسانات ارز، این تجهیزات باید در فهرست اقلام ضروری بهداشتی قرار گیرد.
نتیجه گیری: یک چالش اقتصادی با پیامدهای مستقیم برای سلامت
انجمن دیابت گابریک در پایان با وجود ابراز نگرانی از ادامه روند فعلی تاکید کرد که عدم قطعیت در تخصیص هزینه سنسورهای دیابت می تواند به یک بحران پنهان اما واقعی در حوزه سلامت تبدیل شود. بحرانی که علاوه بر فشار اقتصادی، پیامدهای جسمی و روانی مهمی را برای بیماران و خانواده هایشان به همراه خواهد داشت.