تجسم یکی از پیچیده ترین چهره های ادبیات مدرن، ویرجینیا وولف، مأموریتی بود که نیکول کیدمن در «ساعت ها» با ظرافت و جسارت انجام داد. این اجرا که جایزه اسکار را برای او به ارمغان آورد، فراتر از آرایش ساده بود و شامل یک سری چالشهای فیزیکی و روانی عمیق بود. برای درک دنیای تاریک اما روشن ولف، کیدمن مجبور شد منطقه امن خود را ترک کند و روح نویسنده را از طریق انزوای خود تحمیلی در بدن خود بپذیرد.
در این مقاله به بررسی جزئیات ناگفته و حقایق پشت صحنه می پردازیم که نشان می دهد این ستاره سینما چگونه توانسته مرز بین واقعیت و تماشا را از بین ببرد.
تغییر چهره با پروتز بینی و تاثیر آن در عمل.
یکی از مشهورترین جنبه های ظاهر کیدمن در این نمایشنامه استفاده او از بینی مصنوعی برای شباهت بیشتر به چهره واقعی ویرجینیا وولف بود. این تغییر فیزیکی نه تنها چهره ظریف نیکول را متحول کرد، بلکه به او اجازه داد بدون اینکه توسط پاپاراتزی ها شناسایی شود، در ملاء عام راه برود. او در مصاحبهها اشاره کرده است که این ناشناس بودن فیزیکی به او کمک کرد تا از پیله شهرت خود بیرون بیاید و با انزوای درونی شخصیت وولف ارتباط برقرار کند. در واقع این تکه پلاستیک کوچک به ابزاری برای رهاسازی روانی بازیگر تبدیل شد تا بتواند بدون قضاوت دیگران، حرکات و رفتارهای نویسنده را تمرین کند.
یاد بگیرید با دست راست بنویسید
نیکول کیدمن ذاتاً چپ دست است، اما ویرجینیا وولف کاملاً راست دست بود. برای حفظ دقت تاریخی و وفاداری به جزئیات، کیدمن هفته ها وقت صرف کرد تا مهارت نوشتن با دست راست خود را بیاموزد. او نه تنها نوشتن منظم، بلکه دستخط منحصر به فرد و ظریف وولف را نیز تمرین کرد. چالش فیزیکی باعث شد نیمکره های مغز او به روشی متفاوت فعال شود، که به گفته او احساس عجیب و غریب و ناراحت کننده ای به او داد که با آشفتگی ذهنی شخصیت مطابقت داشت. اگر به دنبال درک بهتری از مسیر شغلی این بازیگر هستید، خواندن کتاب راز تا ستاره شدن نیکول کیدمن: از نقش های جسورانه تا سینمای نمادین ممکن است ابعاد گسترده تری از تلاش های او را روشن کند.
غرق شدن در شخصیت افسردگی بالینی.
تصور شخصیت وولف مستلزم درک عمیق اختلال دوقطبی و افسردگی های شدیدی بود که نویسنده در طول زندگی خود با آن دست و پنجه نرم می کرد. کیدمن در این دوره از زندگی شخصی خود نیز پس از یک جدایی بزرگ دوران سختی را سپری می کرد و این باعث شد که مرز بین درد شخصی و درد شخصیت از بین برود. او اعتراف کرده است که در حین فیلمبرداری، این شخصیت گاهی چنان درگیر افکار خودکشی می شد که تیم سازنده نگران سلامت روان او می شد. اگرچه این سطح از بازیگری روش نتایج درخشانی داشت، اما از نظر روانی خسته کننده بود.
خواندن گسترده نامه ها و خاطرات روزانه.
برای دریافت لحن و گویش درست، کیدمن تنها به فیلمنامه تکیه نکرد. او تمام خاطرات و نامه های ویرجینیا وولف را مطالعه کرد. هدف او گوش دادن به صدای درونی نویسنده بود. او متوجه شد که وولف ریتم خاصی در نوشتن خود دارد که به جریان آگاهی مرتبط است. کیدمن سعی کرد این ریتم را در نحوه ارائه دیالوگ خود و حتی در پلک زدن خود پیاده کند. این رویکرد تحلیلی بازی او را از سطح تقلید ساده به بازتولید هنری ارتقا داد.
چالش فیزیکی در صحنه غرق شدن
یکی از تکان دهنده ترین سکانس های فیلم، صحنه خودکشی ولف در رودخانه اوس است. نیکول کیدمن اصرار داشت که صحنه را خودش بدون متخصص انجام دهد. مجبور شد با جیب های کتش پر از سنگ های سنگین به داخل آب سرد برود. این خطر غرق شدن را به همراه داشت، اما کیدمن معتقد بود که برای درک آخرین لحظات زندگی ویرجینیا، باید وزن و فشار آب را با تمام وجودش احساس کند. این فداکاری فیزیکی نشان از تعهد بی چون و چرای او به رئالیسم در سینما دارد.
تأثیر انزوای اجتماعی بر کیفیت بازی
در طول فیلمبرداری در انگلستان، کیدمن سبک زندگی بسیار منزوی و آرامی داشت. او از شرکت در مهمانی ها و گردهمایی های معمول ستاره های هالیوود برای حفظ روحیه مالیخولیایی شخصیت پرهیز می کرد. این انزوا به او کمک کرد ترس ولف از جامعه و احساسات روان رنجور او را بهتر درک کند. او معتقد بود که انرژی های محیطی می تواند تمرکز او را بر دنیای درونی نویسنده مختل کند، بنابراین ترجیح داد در سکوتی شبیه سکوتی که در خانه ریچموند حاکم است زندگی کند.
مواجهه با پیش داوری های منتقدان
وقتی اعلام شد که نیکول کیدمن، معروف به نماد زیبایی، قرار است نقش ویرجینیا وولف را با چهره ای خاص و استخوانی بازی کند، بسیاری از منتقدان به این انتخاب بدبین بودند. کیدمن با فشار روانی مواجه شد تا ثابت کند توانایی هایش بسیار بیشتر از ظاهر فیزیکی اش است. او از این تردیدها به عنوان سوخت برای تلاش بیشتر استفاده کرد. پیروزی او در اسکار پاسخی کوبنده به همه کسانی بود که فکر می کردند یک ستاره تجاری نمی تواند در نقش های عمیق ادبی و فکری بدرخشد.
همکاری با مربیان گفتار درمانی.
لهجه ویرجینیا وولف ترکیبی از اشراف بریتانیایی و لحن متمایز گروه بلومزبری بود. برای تسلط بر این لهجه، کیدمن با گفتاردرمانگران همکاری کرد تا نه تنها تلفظ کلمات، بلکه طنین صدای خود را نیز تغییر دهد (Vocal Resonance). باید صدایی تولید میکردم که خستگی، خلق و خو و اضطراب را همزمان منتقل میکرد. تغییر صدا به قدری دقیق بود که حتی خانواده و دوستان ولف که صدای او را روی نوارها شنیده بودند از این شباهت شگفت زده شدند.
درک ارتباط بین خلاقیت و جنون
یکی از بزرگترین چالشهای محتوایی کیدمن، به تصویر کشیدن خط باریک بین خلاقیت هنری و فروپاشی ذهنی بود. باید نشان میداد که چگونه وولف با خلق شاهکارهایی مانند خانم دالووی ارتباط خود را با واقعیت از دست میدهد. کیدمن با مطالعه تاریخچه روانپزشکی در آن زمان، خاطرنشان کرد که چگونه درمانهای سنتی ولف را بیشتر رنج میبرد. او این احساس ناامیدی را در برابر پزشکان و همدردی های محدود همسرش، لئونارد ولف، در نگاه جن زده اش به تصویر کشید.
اثرات ماندگار کاغذ بر سلامت نیکول
بسیاری از بازیگران پس از اتمام یک پروژه به سرعت به زندگی عادی باز می گردند، اما کیدمن ماه ها طول کشید تا ویرجینیا وولف را رها کند. او در صحبت های بعدی اشاره کرد که سنگینی این نقش او را برای مدت طولانی دچار بی خوابی و نوعی پوچی ذهنی کرده است. او احساس کرد که بخشی از درد ویرجینیا در او نشست. این تجربه به او آموخت که برای ایفای چنین نقشهای مهمی باید مکانیسمهای دفاعی روانشناختی قویتری داشته باشد، اگرچه این آسیبپذیری بود که باعث شد در فیلم بدرخشد.
تقابل دنیای مدرن و فضای تاریخی
ساخت فیلمی که در سه دوره مختلف روایت میشود، چالشهای ویژهای برای گروه سازنده و بازیگران داشت. کیدمن مجبور بود در فضایی کار کند که متعلق به آغاز قرن بیستم بود، در حالی که در دنیای واقعی تکنولوژی و سرعت زندگی متفاوت بود. او با پوشیدن لباس های سنگین و کفش های قدیمی سعی کرد فیزیک حرکتی خود را به آن دوران محدود کند. او حتی در زمان استراحت از تلفن همراه خود استفاده نمی کرد تا ارتباط خود را با دنیای کلاسیک ویرجینیا از دست ندهد. این نظم بدنی به حرکات او در فیلم وقار و وزن خاصی می بخشید.
استقبال عمومی و تأثیر آن بر سینمای اقتباسی
در نهایت، تلاش نیکول کیدمن، ساعت ها را به یکی از بهترین اقتباس های زندگی نویسندگان تبدیل کرد. او نشان داد که برای به تصویر کشیدن یک شخصیت تاریخی، شباهت ظاهری کافی نیست، بلکه باید در عمق روانی آن شخص نفوذ کرد. این نقش آفرینی راه را برای بازیگران دیگر هموار کرد تا جسورانه نقش هایی را انتخاب کنند که با وجهه عمومی آنها در تضاد بود. کیدمن با این اثر استانداردهای جدیدی را برای بازی در درام های بیوگرافی تعریف کرد.
دکتر علیرضا مجیدی
دکتر، نویسنده و موسس وبلاگ “Un Doctor”
دکتر علیرضا مجیدی نویسنده و موسس وبلاگ “Un Doctor”.
با بیش از 20 سال نگارش مستمر “مخلوط” در زمینه پزشکی، فناوری، سینما، کتاب و فرهنگ.
بیایید با هم متفاوت فکر کنیم!