تصور کنید هندزفری سیمی خود را در شلوغی و شلوغی ایستگاه مترو یا در سکوت یک پیاده روی آخر شب بدون اعلان به یک دستگاه مستطیلی کوچک متصل کنید تا آرامش شما را مختل کند. این صحنه ای است که در دستان بسیاری از جوانان نسل جدید دیده می شود که به دنبال راهی برای فرار از بمباران مداوم پیام ها و شبکه های اجتماعی هستند.
بازگشت به پخشکنندههای موسیقی قدیمی و آیپاد یک مانور دیدنی نیست، بلکه واکنشی عمیق به فرسودگی دیجیتالی است که جوامع مدرن را تحت تأثیر قرار داده است. در عصری که گوشیهای هوشمند تمام جنبههای زندگی ما را در اختیار گرفتهاند، لمس دوباره بدنه فلزی یک پخشکننده موسیقی ساده میتواند احساس کنترل و مالکیت لحظه را به ما بازگرداند. این پدیده تغییر قابل توجهی در سلیقه عمومی از راحتی بی چون و چرای الگوریتم ها به تجربیات فیزیکی و عینی گذشته را نشان می دهد. به
یا اینکه واقعاً یک دستگاه بازنشسته، که سال ها پیش توسط اپل رها شده بود، می تواند کلید گمشده برای تمرکز در دنیای امروز باشد؟ در ادامه این مقاله به بررسی دلایل روانی و آماری این استقبال غیرمنتظره می پردازیم تا متوجه شویم چرا این ابزارهای کلاسیک بار دیگر در صدر لیست خرید قرار گرفته اند.
جادوی ابزارهای یکبار مصرف در عصر تمرکززدایی
دلیل اصلی بازگشت به پخشکنندههای موسیقی قدیمی و آیپاد را باید در مفهوم مینیمالیسم دیجیتال جستجو کرد که کال نیوپورت، استاد علوم کامپیوتر، آن را به خوبی توضیح میدهد. او معتقد است که آیپاد، برخلاف گوشیهای هوشمندی که مجموعهای از پیامها، اخبار و رسانههای اجتماعی را بلعیدهاند، برای یک هدف طراحی شده است: گوش دادن به موسیقی. این تنها هدف به کاربر اجازه می دهد تا بدون ترس از وسوسه چک کردن ایمیل یا اینستاگرام، خود را در آهنگ ها غوطه ور کند و کیفیت گوش دادن عمیق را تجربه کند.
وقتی با آی پاد کلاسیک (کلاسیک) یا نانو (نانو) وقت می گذرانید، در واقع دنیای خصوصی خود را از سیل اطلاعات دنیای بیرون مشخص می کنید. این دستگاه ها به کاربر اجازه می دهند تا در استفاده از فناوری به ثبات و پایداری دست یابد که در گوشی های هوشمند تقریبا غیرممکن است.
جستجوی امید و آرامش در بقایای فناوری گذشته
بسیاری از خریداران جدید این دستگاه های قدیمی، نسل Z (Gen Z) هستند که به دنبال راهی برای پاکسازی ذهن خود از وابستگی شدید به تلفن هستند. برای این گروه از جوانان، استفاده از آی پاد دست دوم در بازارهای محلی یا پلتفرم های آنلاین راهی برای تجربه دنیایی آرام تر و کمتر آشفته است. آنها بر این باورند که در دنیای نامطمئن امروزی، چنگ زدن به اشیایی که ما را به یاد زمان های ساده تر و شادتر می اندازد، احساس امنیت و امید به آینده را ایجاد می کند. تجربه کار با Click Wheel و انتخاب دستی آهنگها به آنها احساس بازنشانی میدهد که هیچ برنامه پخش موسیقی نمیتواند دوباره ایجاد کند. در واقع، این اشیاء فقط پخش کننده صدا نیستند، بلکه کپسول های زمانی کوچکی هستند که از نویز تبلیغات و الگوریتم های مزاحم عاری هستند.
لذت اصطکاک در مقابل راحتی بی روح الگوریتم ها
پدیده دیگری که به بازگشت به پخش کننده های موسیقی قدیمی و آی پاد دامن زده است، مفهومی به نام اصطکاک-maxxing است که در آن افراد به دنبال چالش های فیزیکی لذت بخش هستند تا راحتی خالص. به جای اینکه به هوش مصنوعی اجازه دهید براساس عادت های شما لیست پخش ایجاد کند، باید آهنگ ها را به صورت دستی انتخاب کرده و در حافظه دستگاه بارگذاری کنید. این فرآیند دستی و پرزحمت معنای جدیدی به رابطه انسان و موسیقی می بخشد و هر قطعه موسیقی را ارزشمندتر می کند.
جالب اینجاست که حتی محدودیت های شدید استفاده از تلفن در مدارس باعث شده تا دانش آموزان به این وسایل قدیمی روی بیاورند تا بتوانند بدون زیر پا گذاشتن قوانین به موسیقی مورد علاقه خود گوش دهند. اگرچه آمار پخش آنلاین همچنان در حال رشد است، اما تقاضا برای مدل های کلاسیک و نانو نشان می دهد که بخشی از جامعه دیگر حاضر نیستند لذت لمس فیزیکی را فدای سرعت دیجیتال کنند.
دکتر علیرضا مجیدی
دکتر، نویسنده و موسس وبلاگ “Un Doctor”
دکتر علیرضا مجیدی نویسنده و موسس وبلاگ “Un Doctor”.
با بیش از 20 سال نگارش مستمر “مخلوط” در زمینه پزشکی، فناوری، سینما، کتاب و فرهنگ.
بیایید با هم متفاوت فکر کنیم!