انتشار خبر حضور لیلی کالینز (Lily Collins) در نقش یکی از نمادینترین ستارههای تاریخ سینما، یعنی آدری هپبورن (Audrey Hepburn)، موجی از هیجان و البته تحلیلهای متفاوت را در میان منتقدان و علاقهمندان به هنر هفتم ایجاد کرده است. این پروژه سینمایی که قرار است به زوایای پنهان و چالشبرانگیز تولید فیلم کلاسیک صبحانه در تیفانی (Breakfast at Tiffany’s) بپردازد، فراتر از یک بیوگرافی ساده، یک بازخوانی فرهنگی از دوران طلایی هالیوود است.
این اثر بر اساس کتاب تحسینشده سم واسون (Sam Wasson) ساخته میشود. کالینز که با استایل منحصربهفرد و شباهت ظاهریاش به هپبورن همواره مورد توجه بود، حالا با این چالش بزرگ روبرو است تا نه تنها ظاهر، بلکه عمق شخصیت زنی را بازسازی کند که استانداردهای مدرنیته و مد را در دهه ۱۹۶۰ میلادی بازتعریف کرد.
۰۱
اقتباسی از یک مستند روایی جسورانه
فیلمنامه این اثر توسط آلینا اسمیت (Alina Smith) بر اساس کتاب جنجالی خیابان پنجم، ساعت ۵ صبح (Fifth Avenue, 5 A.M.) نوشته میشود. برخلاف اکثر فیلمهای زندگینامهای که تمام عمر یک هنرمند را پوشش میدهند، این فیلم به طور دقیق بر بازه زمانی تولید صبحانه در تیفانی تمرکز دارد. این کتاب به بررسی این موضوع میپردازد که چگونه یک شخصیت ادبی بحثبرانگیز در رمان ترومن کاپوتی (Truman Capote)، تبدیل به قهرمانی شد که تصویر زن آمریکایی را در سینما تغییر داد. آلینا اسمیت که پیش از این در سریال دیکینسون (Dickinson) توانایی خود را در مدرنسازی روایتهای تاریخی نشان داده بود، حالا قصد دارد همان نگاه تیزبینانه را به پشت صحنه پارامونت (Paramount) در اواخر دهه ۵۰ میلادی ببرد.
۰۲
لیلی کالینز؛ فراتر از یک بازیگر
نکته فنی و حائز اهمیت در این پروژه، حضور لیلی کالینز به عنوان تهیهکننده (Producer) از طریق کمپانی شخصیاش یعنی کیس استادی فیلمز (Case Study Films) است. کالینز سالهاست که توسط مجلات مد به عنوان جانشین معنوی آدری هپبورن شناخته میشود. او نه تنها شباهت ساختاری در چهره و ابروها دارد، بلکه در سریال امیلی در پاریس (Emily in Paris) نیز بارها با پوشیدن لباسهایی که یادآور استایلهای ژیوانشی (Givenchy) برای هپبورن بود، این پیوند را تقویت کرد. این پروژه برای او یک ادای دین شخصی و حرفهای به بازیگری است که الگوی اصلی او در دنیای هنر بوده است.
۰۳
تضاد بین ترومن کاپوتی و انتخاب هپبورن
یکی از بخشهای جذاب فیلم، نمایش تنشهای پشت صحنه درباره انتخاب بازیگر نقش هالی گولایتلی (Holly Golightly) خواهد بود. واقعیت تاریخی این است که ترومن کاپوتی، نویسنده رمان، به شدت با حضور آدری هپبورن مخالف بود. او اصرار داشت که مریلین مونرو (Marilyn Monroe) این نقش را بازی کند چون معتقد بود هپبورن برای این شخصیت بیش از حد معصوم و شیک است. فیلم جدید قرار است نشان دهد چگونه بلیک ادواردز (Blake Edwards) کارگردان و تیم تولید توانستند این تضاد را حل کنند و شخصیتی خلق کنند که در عین پیچیدگی اخلاقی، به محبوبترین چهره سینما تبدیل شود.
۰۴
نقش کلیدی ادیت هد در طراحی لباس
بسیاری از مردم نمیدانند که طراحی لباس این اثر تنها کار ژیوانشی نبود. ادیت هد (Edith Head)، طراح لباس افسانهای و برنده چندین جایزه اسکار، نقش حیاتی در تطبیق مدهای پاریسی با ذائقه هالیوودی داشت. فیلم جدید قرار است به همکاری (Collaboration) پیچیده میان طراحان و بازیگران بپردازد. لیلی کالینز باید در سکانسهایی ظاهر شود که روند شکلگیری آن لباس مشکی معروف (Little Black Dress) را بازسازی میکند؛ لباسی که بعدها در حراجیها به قیمتهای نجومی فروخته شد و برای همیشه استانداردهای لباس شب را در جهان تغییر داد.
۰۵
طلوع زن مدرن و تاثیرات جامعهشناختی
از منظر جامعهشناسی (Sociology)، صبحانه در تیفانی یک نقطه عطف در نمایش استقلال زنان بود. تا پیش از آن، قهرمانان زن معمولاً در قالبهای سنتی خانواده تعریف میشدند. اما هالی گولایتلی زنی بود که تنها زندگی میکرد، گربهای بدون نام داشت و به دنبال هویت شخصی خود در کلانشهر نیویورک بود. فیلم با بازی کالینز قرار است بررسی کند که چگونه حضور هپبورن در این نقش، به جنبشهای نوظهور زنان (Emerging Women’s Movements) در دهه ۶۰ قدرت بخشید و به نمادی از آزادی و جسارت تبدیل شد.
۰۶
چالشهای بازسازی موسیقی متن و رودخانه ماه
یکی از ماندگارترین بخشهای فیلم اصلی، ترانه رودخانه ماه (Moon River) ساخته هنری مانچینی (Henry Mancini) است. در تاریخ سینما نقل شده است که یکی از مدیران استودیو قصد داشت این سکانس را از فیلم حذف کند، اما هپبورن با قدرت در برابر این تصمیم ایستاد و گفت: «فقط از روی جسد من میتوانید این آهنگ را حذف کنید». لیلی کالینز در این فیلم جدید وظیفه دارد این لحظات حساس و ایستادگیهای هنرمندانه هپبورن را به تصویر بکشد. این آهنگ در نهایت برنده اسکار شد و به یکی از نمادهای اصلی فیلم تبدیل گشت.
۰۷
ارتباط روانشناختی هپبورن با نقشهایش
فیلم جدید قرار است به جنبههای روانشناختی (Psychological Aspects) زندگی هپبورن نیز نفوذ کند. آدری که بازمانده جنگ جهانی دوم در هلند بود، همیشه سایهای از غم و ناامنی را در زندگی شخصیاش حمل میکرد. این ویژگی باعث میشد که او بتواند شکنندگی شخصیت هالی گولایتلی را به شکلی باورپذیر اجرا کند. لیلی کالینز برای این نقش باید فراتر از مد و زیبایی ظاهر شود و رنجهای درونی زنی را نشان دهد که پشت لبخندهای هالیوودی، زخمهای عمیقی از دوران کودکی و جنگ داشت.
۰۸
ماجرای سانسور و کدهای اخلاقی هالیوود
در اواخر دهه ۵۰، کدهای اخلاقی هیز (Hays Code) هنوز بر سینمای آمریکا حاکم بود. شخصیت اصلی رمان کاپوتی ویژگیهایی داشت که نمایش صریح آنها در آن زمان ممنوع بود. فیلم با بازی کالینز نشان خواهد داد که چگونه نویسندگان فیلمنامه مجبور شدند با ظرافت تمام، شخصیت هالی را بازنویسی کنند تا هم استودیو را راضی نگه دارند و هم روح عصیانگر داستان را حفظ کنند. این نبرد میان هنر و سانسور (Censorship) یکی از جذابترین لایههای دراماتیک پروژه خواهد بود.
۰۹
تولید مشترک و استراتژیهای جدید کالینز
شرکت کیس استادی فیلمز که در سال ۲۰۲۲ توسط کالینز و همسرش چارلی مکداول (Charlie McDowell) تأسیس شد، با این پروژه قصد دارد استانداردهای جدیدی در ساخت فیلمهای اقتباسی تعریف کند. کالینز همزمان در پروژه پالی پاکت (Polly Pocket) نیز حضور دارد، اما بازی در نقش هپبورن برای او به عنوان یک آزمون بازیگری جدی (Serious Acting Test) محسوب میشود تا ثابت کند فراتر از یک ستاره سریالهای محبوب، توانایی ایفای نقشهای پیچیده بیوگرافیکال را دارد.
۱۰
بازتابهای رسانهای و انتقادات اولیه
به محض انتشار این خبر، شبکههای اجتماعی شاهد مقایسههای گسترده بودند. برخی معتقدند هیچکس نمیتواند جادوی خالص هپبورن را تکرار کند، در حالی که منتقدان سینمایی به شباهتهای فیزیکی و توانایی کالینز در انتقال حس «ظرافت مدرن» (Modern Elegance) خوشبین هستند. این فیلم قرار است پاسخی به این پرسش باشد که آیا در عصر بازسازیها (Remake Era)، میتوان به روح یک اثر کلاسیک نفوذ کرد بدون اینکه آن را تخریب نمود؟
۱۱
خطاهای علمی و سوءبرداشتهای تاریخی
در سالهای گذشته، بسیاری تصور میکردند که فیلم صبحانه در تیفانی دقیقاً همان چیزی است که کاپوتی میخواست. اما این فیلم جدید قرار است با استناد به مدارک تاریخی نشان دهد که نسخه سینمایی، فرسنگها با تلخی و واقعگرایی رمان فاصله داشت. هپبورن با بازی خود، شخصیت را از یک قربانی اجتماع به یک ماجراجوی پاریسیمآب تغییر داد. کالینز در نقش هپبورن باید این دوگانگی میان «آنچه بود» و «آنچه به نمایش درآمد» را به خوبی مدیریت کند.
۱۲
مقایسه با سایر بیوپیکهای هالیوودی
در سالهای اخیر فیلمهای بیوگرافی (Biopic) موفقی مانند بلوند (Blonde) درباره مریلین مونرو ساخته شدهاند، اما تفاوت پروژه کالینز در این است که تمرکز آن بر روی «فرایند خلق هنر» است تا زندگی تراژیک بازیگر. این رویکرد تحلیلی باعث میشود بیننده نه تنها با زندگی شخصی هپبورن، بلکه با ساز و کار استودیوهای بزرگ فیلمسازی و چالشهای فنی فیلمبرداری در خیابانهای نیویورک در دهه ۵۰ میلادی آشنا شود.
۱۳
ارتباط با سیاست و دیپلماسی فرهنگی
آدری هپبورن در اواخر عمر به عنوان سفیر یونیسف (UNICEF) فعالیت میکرد. گرچه فیلم بر دوران صبحانه در تیفانی تمرکز دارد، اما ریشههای خیرخواهانه و نگاه انسانی او که در آن زمان شروع به شکلگیری کرده بود، در فیلمنامه گنجانده شده است. این نشاندهنده این است که آدری حتی در اوج شهرت، به دنبال چیزی فراتر از زرق و برق سینما بود؛ موضوعی که لیلی کالینز نیز در فعالیتهای اجتماعی خود سعی در بازتاب آن دارد.
۱۴
آینده پروژه و تاریخ اکران
در حال حاضر این فیلم مراحل پیشتولید (Pre-production) را سپری میکند و با توجه به تمدید سریال امیلی در پاریس برای فصل ششم، برنامهریزی کالینز بسیار فشرده خواهد بود. با این حال، تعهد او به این پروژه نشاندهنده اهمیت آن در کارنامهاش است. انتظار میرود این فیلم در فصل جوایز اکران شود و بتواند توجه داوران آکادمی را برای بازسازی دقیق یک دوره طلایی از تاریخ سینما جلب کند.
حضور لیلی کالینز در نقش آدری هپبورن تنها یک انتخاب بازیگر ساده نیست، بلکه تلاقی دو نسل از آیکونهای مد و سینماست. این فیلم با نگاهی عمیق به پشت صحنه یکی از محبوبترین آثار کلاسیک تاریخ، قصد دارد نشان دهد که چگونه هنر، مد و اراده فردی میتوانند در کنار هم، تصویری بسازند که برای دههها الهامبخش میلیونها انسان باشد. بدون شک تماشای مسیر تبدیل شدن آدری به هالی گولایتلی، آن هم با بازی بازیگری که بیشترین شباهت را به او دارد، تجربهای فراموشنشدنی برای سینمادوستان خواهد بود.
دکتر علیرضا مجیدی
پزشک، نویسنده و بنیانگذار وبلاگ «بازیگرها»
دکتر علیرضا مجیدی، نویسنده و بنیانگذار وبلاگ «بازیگرها».
با بیش از ۲۰ سال نویسندگی «ترکیبی» مستمر در زمینهٔ پزشکی، فناوری، سینما، کتاب و فرهنگ.
باشد که با هم متفاوت بیاندیشیم!