هدف امروز: سناریوهای پیچیده صنایع رسانه ای غرب که روزگاری با بازنمایی رسانه ای فوتبال جهان را برای جنگ در خاورمیانه آماده می کردند، امروز فوتبال ایران را بی هویت کرده است. شاید تا به حال به این فکر کرده باشید که چرا با وجود چندین دهه جنگ، تجاوز و خونریزی آمریکا در خاورمیانه، از ویرانه های عراق و خاکستر افغانستان تا فروپاشی لیبی و سوریه، افکار عمومی غرب تا این حد منفعلانه، سرد و بی تفاوت به این فجایع واکنش نشان داده است؟ چرا سالها طول کشید تا نسل جدیدی در غرب ظهور کرد که فقط امروز با زبانی جدید و فریادی تکان دهنده به این کشتارها اعتراض می کند؟ پاسخ در یک فرمول پیچیده رسانه ای نهفته است: جهان غرب با نسلی مواجه است که ذهن و روان آنها قبل از شلیک اولین گلوله ها توسط ابرسازمان های رسانه ای غربی اداره و هدایت می شد. نسلی منحرف که هنوز بزرگترین بهانه در تاریخ مدرن آمریکا را برای کشتار جمعی در خاورمیانه میپذیرد: شعار «جنگ علیه ترور». بهانه ای که ریشه در عواملی مانند حوادث 11 سپتامبر 2001 دارد، طلوع قرن جدید با غبار غلیظ، آسمان ابری و طعم سوزاندن گاز آهن در نیویورک آغاز شد. فروپاشی برج های دوقلوی مرکز تجارت جهانی فقط یک حادثه فیزیکی یا تغییر در سیاست جهانی نبود. این فاجعه در واقع آغاز یک دوره جدید بود: “عصر نمایش جهانی”. هنوز بوی باروت از ویرانه های برج ها بلند نشده بود که چرخ دنده های غول پیکر رسانه های غربی شروع به دستکاری در روان مردم کردند. جنگ های مدرن دیگر نیازی به بیانیه های دیپلماتیک طولانی برای مشروعیت نداشتند. آنها به یک «نمایش» نیاز داشتند. نمایشی که مرز بین واقعیت و مجاز را از بین می برد، جلاد را در نقش قربانی قرار می دهد و خونریزی را یک ضرورت اخلاقی و میهنی جلوه می دهد. این استراتژی با ابزار فرهنگ عامه، ورزش و موسیقی، احساسات جامعه را تسخیر کرد به طوری که ذهن ها جلوتر از چکمه های سربازان حرکت کردند.
فوتبال آمریکایی؛ سلاح مخفی پنتاگون!
