اینکه بشود آسوده و رها و فارغ از قضاوت نوشت و مخاطب داشت، رویایی بود که زمانی قسمت کوچکی از آن را داشتم. فقط قسمت کوچکی …
اما الان سالها از زمانی که با گوگل ریدر و اپلیکیشن زایت (کار این هم متوقف شده) و فلیپبورد و بازدید مستقیم از سایتها سوژه پیدا میکردم و نیز ایدههای تکانهای خودم را مینوشتم، گذشته.
این سالها مخاطب هم از حالت مخاطب جوان و پرشور و امید و گیک و قشر متوسطی که دستشان به دهانشان میرسید تا گجت بخرند و مهمتر از آن آنقدر فراغت داشته باشد که موضوعی چند صد کلمهای را بخوانند و نظر بدهند، کاملا عوض شده.
مخاطب من -به خاطر شرایط زمانه- درگیر اضطراب نان و فردا و خبرهای سیاسی و قیمت سکه و دلار شده و چیزهای دیگر. مگر نه این است که خودم هم همینطور شدهام.
این روزها میخوانم داستان اینترنت پرو، اینترنتی که 10 روزه وعده دادهاند فقط «کمی» بازتر میشود و شاید هم البته ظرف روزها آینده همین دسترسی مینیمال به گوگل آن محدود شود…اما اینها از کف آرزوهای من هم نیستند …
سایتی که برایم عزیز است و مخاطبی که عزیزتر. گاهی میترسم و با شهامت هم اعتراف میکنم واهمه دارم که اینترنت به معنی قبلی دیگر در کار نباشد و من کورسوی امیدی پیدا نکنم. اما بعد به خودم نهیب میزنم که درست میشود و باید صبر بیشتری بکنی. هنوز بهترین زمان نوشتن تو نرسیده و تو تازه در نوشتن به بلوغی رسیدهای و فروتنی لازم را پیدا کردهای و تازه باید از این به بعد شروع کنی به فعالیت!
داستان رنج شما را از طریق از کامنتهای سایتهای مختلف مرتب میخوانم و بعد ناگهان درد خودم از یادم میرود و اشاره به آن را هم حقیرانه میبینم.
در رویاهایم یک تیم همدل میبینم برای تولید محتوا. اما چند ثانیه بعد هق هق خداحافظی را هم میبینم و نیز نیشخند کسانی که بودند و هستند و میگفتند این طور کارهایی که تو میکنی مثل تمرین پرش اسکی روی برف در صحراست و برخلاف مسیر آب شنا نکن. اما من تا مدتی ثابت کرده بودم که هر طور هست تمرینم را میکنم، نه برای قهرمانی بلکه برای لذت حضور و نفس حرکت. امیدوارم کم نیاورم و شرمنده نشوم.
گفتنی ها کم نیست.
دکتر علیرضا مجیدی
پزشک، نویسنده و بنیانگذار وبلاگ «بازیگرها»
دکتر علیرضا مجیدی، نویسنده و بنیانگذار وبلاگ «بازیگرها».
با بیش از ۲۰ سال نویسندگی «ترکیبی» مستمر در زمینهٔ پزشکی، فناوری، سینما، کتاب و فرهنگ.
باشد که با هم متفاوت بیاندیشیم!